Paper Crown - Marika Hackman

How he tried to be kind for the guests at his table

But the snow and the depths of his mind

Left him cold and unable

So he took his coat and he grabbed his keys

And drove, going nowhere it seems

By the flashing lights and the hoarish trees dressed in gold

Run from green

To the house on the end of a street

With a door and a window

And he sat in the car, on his seat

And he watched through the snow

«At the perfect fall, what a perfect scene», he thought

She looks happy it seems

With a paper crown, she’s a Christmas queen, a Christmas queen

«It's left,» said the girl at the car, but the queen did not notice

And she turned to the man on her arm

«Is this all that there is?»

And she cut her mouth and the words poured out

She cried, «I'm not happy inside»

And she grabbed her coat and she took her keys

A share for we’re free

Hoe hij probeerde vriendelijk te zijn voor de gasten aan zijn tafel?

Maar de sneeuw en de diepten van zijn geest

Liet hem koud en onbekwaam

Dus nam hij zijn jas en pakte zijn sleutels

En reed, nergens heen lijkt het

Door de flitsende lichten en de woeste bomen gekleed in goud

Ren van groen

Naar het huis aan het einde van een straat

Met een deur en een raam

En hij zat in de auto, op zijn stoel

En hij keek door de sneeuw

"Bij de perfecte herfst, wat een perfecte scène", dacht hij

Ze ziet er gelukkig uit, zo lijkt het

Met een papieren kroon is ze een kerstkoningin, een kerstkoningin

'Hij is links,' zei het meisje bij de auto, maar de koningin merkte het niet

En ze wendde zich tot de man op haar arm

"Is dit alles wat er is?"

En ze sneed in haar mond en de woorden stroomden eruit

Ze riep: "Ik ben niet gelukkig van binnen"

En ze pakte haar jas en pakte haar sleutels

Een deel want we zijn gratis