Overstayed - Hostage Calm

We stretched our skins over the rims;

Oh, how we beat ourselves to death

The sound decays, spread too thin to resonate

If we don’t fold the wrinkles show

Each trepid movement, an intrusion onto sacred soil

Now vacant from a welcome overstayed

Our refuge fades away

Burned out in verse

Does it still carry worth?

How long can it last when each note hurts?

These hands still play but

Who knew that would shake this way?

Will these tired strings still sing if we asked?

And what would they say?

Would they convey fears of echoes in distant halls

Where «forever» and «together»

Have a meaning all their own?

We rekten onze huid over de randen;

Oh, wat hebben we onszelf doodgeslagen

Het geluid sterft weg, is te dun verspreid om te resoneren

Als we de rimpels niet vouwen, laten we zien

Elke schrikwekkende beweging, een inbreuk op heilige grond

Nu vacant van een welkome overschrijding

Onze toevlucht vervaagt

Burn-out in vers

Is het nog steeds de moeite waard?

Hoe lang kan het duren als elke noot pijn doet?

Deze handen spelen nog steeds maar

Wie wist dat dat zo zou trillen?

Zullen deze vermoeide snaren nog steeds zingen als we erom vragen?

En wat zouden ze zeggen?

Zouden ze angst voor echo's in verre zalen overbrengen?

Waar «voor altijd» en «samen»

Hebben ze een geheel eigen betekenis?