Pelikaani - Haloo Helsinki!

Nostan taas kädet korville

Kun lapset laulaa «Let It Go»:ta puistossa

Toistelen taas samaa sanaa päässä

Jotta tää aivosirkus hetken pysyis aisoissa

Ja mä hoen ja hoen, että ovi meni kiinni, mut käännyn takaisin

Portaissa lasken portaat ja toistan, jos meen sekaisin

Astun kadulla vain joka toiseen laattaan ja itken samalla

Oonko mä hullu vai onko noi kaikki muutkin hulluja?

Elämä anna mulle se pieni tunne

Että selviän tämän elämän

Päälle päin ei voi tietää, mitä ihminen sietää

Mutta selviän, tämän elämän

Haluan kivusta irti, haluan häpeästä pois

Pitelen pelosta kiinni, jos se turvaa tois

Mutta pelikaani ei pelkää

Se avomereen lentää pää edellä

Katson etäältä, kuinka toivo lää

On aamuyö ja mä tuhannetta ajatusta kertaan

Enkä pääse uneen viläkään

Mitä jos, nää ajatukset eivät poistu koskaan

Vaan ne toteutuukin itsestään

Ja mä hoen ja hoen tää sekamelska loppuu, jos päätän niin

Mut entä ne diagnoosit, jotka mun puolesta päätettiin

On pakko kai avata ovet ahdistukselle, jotta se pääsee sisään

Ja voi tehdä työnsä loppuun ennenkuin se lähtee menemään

Elämä anna mulle se pieni tunne

Että selviän tämän elämän

Päälle päin ei voi tietää, mitä ihminen sietää

Mutta selviän, tämän elämän

Haluan kivusta irti, haluan häpeästä pois

Pitelen pelosta kiinni, jos se turvaa tois

Mutta pelikaani ei pelkää

Se avomereen lentää pää edellä

Katson etäältä, kuinka toivo elää

Haluan kivusta irti, haluan häpeästä pois

Pitelen pelosta kiinni, jos se turvaa tois

Elämä anna mulle se pieni tunne

Että selviän tämän elämän

Päälle päin ei voi tietää, mitä ihminen sietää

Mutta selviän, tämän elämän

Haluan kivusta irti, haluan häpeästä pois

Pitelen pelosta kiinni, jos se turvaa tois

Mutta pelikaani ei pelkää

Se avomereen lentää pää edellä

Katson etäältä, kuinka toivo elää

Toivo elää

Ik breng mijn handen weer naar mijn oren

Wanneer de kinderen «Let It Go» zingen in het park

Ik herhaal hetzelfde woord nog een keer

Om dit hersencircus nog even onder controle te houden

En ik schoffel en schoffel dat de deur sloot, maar ik keer terug

Op de trap laat ik de trap zakken en herhaal ik als ik in de war raak

Ik stap gewoon om de andere tegel op straat en huil tegelijkertijd

Ben ik gek of is iedereen gek?

Het leven geeft me dat kleine gevoel

Dat ik dit leven zal overleven

Bovendien kun je niet weten wat een persoon tolereert

Maar ik zal dit leven overleven

Ik wil van de pijn af, ik wil van de schaamte af

Ik zal vasthouden aan angst als het een ander beveiligt

Maar mijn pelikaan is niet bang

Hij vliegt met de kop eerst de open zee in

Ik bekijk het van een afstand, hoe te hopen?

Het is ochtend en ik heb duizend gedachten tegelijk

En ik kan niet goed slapen

Wat als deze gedachten nooit verdwijnen?

Maar ze komen vanzelf uit

En ik zal een einde maken aan deze puinhoop als ik besluit om dat te doen

Maar hoe zit het met de diagnoses die voor mij werden gesteld?

Ik denk dat ik de deur naar angst moet openen om binnen te komen

En kan zijn werk afmaken voordat het vertrekt

Het leven geeft me dat kleine gevoel

Dat ik dit leven zal overleven

Bovendien kun je niet weten wat een persoon tolereert

Maar ik zal dit leven overleven

Ik wil van de pijn af, ik wil van de schaamte af

Ik zal vasthouden aan angst als het een ander beveiligt

Maar mijn pelikaan is niet bang

Hij vliegt met de kop eerst de open zee in

Ik kijk van een afstand hoe hoop leeft

Ik wil van de pijn af, ik wil van de schaamte af

Ik zal vasthouden aan angst als het een ander beveiligt

Het leven geeft me dat kleine gevoel

Dat ik dit leven zal overleven

Bovendien kun je niet weten wat een persoon tolereert

Maar ik zal dit leven overleven

Ik wil van de pijn af, ik wil van de schaamte af

Ik zal vasthouden aan angst als het een ander beveiligt

Maar mijn pelikaan is niet bang

Hij vliegt met de kop eerst de open zee in

Ik kijk van een afstand hoe hoop leeft

Hoop leeft