Der Junge Said - Fard

Ein letzter Zug, denn dann kommt die S-Bahn

Heute war scheisse, genau sowie gestern

Und Morgen, wird wahrscheinlich genau so

Sein Leben ist Schrott, wie ein kaputtes Auto

Er hat eine Menge Leid gesehen

Doch er bleibt stark und vergießt keine Tränen

Denn er weiss, die Leute scheißen drauf

Es ist Said, der junge aus dem Weisenhaus, uh

Viele sagen, er wär seltsam drauf

Doch Said, will zurück zu seim Elternhaus

Zu dem großen Garten und seinem Großvater

Der in seinen Augen, damals so stark war

Doch als die Bomben fielen, wurde es dunkel um ihm

Feuer über Bagdad, in der Nacht hunderte fliehn

Menschen verfolgt und ermordert — wie Vieh!

Und das im Namen der Demokratie

Und wenn’s soweit ist, ist es immer gleich

Said hat sich entschieden und der Himmel weint

Möge er Vergebung finden, für sein tun

Und möge seine Seele in frieden ruhn

Er hat Sachen gesehen, über die er nicht reden kann

Von Alpträumen ver-folgt — sein Leben lang

Diese Bilder haben sich in sein Herz gefressen

Und Said fühlt sich, wie vom Schmerz besessen

Im… Heim, wollte man das Kind erziehen

Doch Said wollte nicht mit den Kindern spielen

Und die Schuld, die gab man immer ihm

Sie gaben ihm Medikamente — brachen das Kind in ihm

Desinteresse — der Pädagogen, denn

In seinem Heim — nimmt jeder Drogen

Doch Said nicht — nein, denn er glaubt an Gott

An ein Leben danach, er vertraut auf Gott

Und so betet er jede Nacht — für eine Wunder

Nie wieder Krieg — Inshallah — wird sein Wunsch war

Denn seine Wut auf den Krieg, wächst jeden Tag

So sehr, dass er nichtmal mehr leben mag

Said lernt neue Leute kennen

Die sich kurze Zeit darauf «Freunde» nennen

Und sie sagen ihm, was zu tun ist

Und dass der Weg — den er gehen wird, voller Ruhm ist

Said ist allein, jung und naiv

Und glaubt ernsthaft, dass ein Wunder geschieht

Sie sagen, du kommst ins Paradies

Wo du endlich wieder Mutter und Vater siehst

Seine Familie starb — wer ist Schuld dran?

All diese Fragen, lasten auf seinen Schultern

Said lebt nur noch, für diese eine Sache

Getrieben von Leid, Hass und seine Rache

Man hat ihm alles genommen — so viel ist das/s

Er jetzt nichts mehr, zu verlieren hat

Es wird Zeit, einen Entschluss zu treffen

So beschließt er, sich in einen Bus zu setzen.

Mit

Einer Bombe um seinem Bauch

Spricht sein letztes Gebet und schaut dann auf

Schaut nach links und rechts, wartet die Kurve ab

Und löst dann die Schnur, von seinem Gürtel ab

Nog een laatste trein, want dan komt de S-Bahn

Vandaag was klote, net als gisteren

En morgen zal waarschijnlijk hetzelfde zijn

Zijn leven is rommel als een kapotte auto

Hij heeft veel lijden gezien

Maar hij blijft sterk en huilt niet

Omdat hij weet dat mensen er niets om geven

It's Said, de jongen uit het weeshuis, uh

Veel mensen zeggen dat hij raar is

Maar Said wil terug naar het huis van zijn ouders

Naar de grote tuin en zijn opa

Wie was er toen zo sterk in zijn ogen?

Maar toen de bommen vielen, werd het donker om hem heen

Brand boven Bagdad, honderden vluchten in de nacht

Mensen vervolgd en vermoord - als vee!

En in naam van de democratie

En als de tijd daar is, is het altijd hetzelfde

Said heeft zijn beslissing genomen en de hemel huilt

Moge hij vergeving vinden voor zijn daden

En moge zijn ziel in vrede rusten

Hij heeft dingen gezien waar hij niet over kan praten

Achtervolgd door nachtmerries - zijn hele leven

Deze beelden hebben hun weg naar zijn hart gevreten

En Said voelt zich geobsedeerd door pijn

In... het huis wilden ze het kind opvoeden

Maar Said wilde niet met de kinderen spelen

En de schuld werd altijd op hem gelegd

Ze gaven hem medicijnen - braken het kind in hem

Desinteresse — van de opvoeders, omdat

In zijn huis - iedereen gebruikt drugs

Maar niet Said - nee, omdat hij in God gelooft

In een hiernamaals vertrouwt hij op God

En dus bidt hij elke nacht - voor een wonder

Geen oorlog meer - Inshallah - zijn wens zal uitkomen

Omdat zijn woede over de oorlog elke dag groeit

Zo erg zelfs dat hij niet eens meer wil leven

Said ontmoet nieuwe mensen

Kort daarna noemen ze elkaar "vrienden"

En ze vertellen hem wat hij moet doen

En dat de weg die hij zal gaan vol glorie is

Said is alleen, jong en naïef

En gelooft oprecht dat er een wonder zal gebeuren

Ze zeggen dat je naar het paradijs gaat

Waar je mama en papa eindelijk weer ziet

Zijn familie stierf - wie is de schuldige?

Al deze vragen wegen op zijn schouders

Said leeft alleen voor dit ene ding

Gedreven door lijden, haat en zijn wraak

Alles werd hem afgenomen - zo veel is het

Hij heeft nu niets meer te verliezen

Het is tijd om een ​​beslissing te nemen

Dus besluit hij op een bus te stappen.

Met

Een bom rond zijn maag

Zegt zijn laatste gebed en kijkt dan op

Kijk naar links en rechts, wacht op de bocht

En maakt dan het koord los van zijn riem