Sozim - Emicida

Sou meio lobo solitário, sempre sigo sozim

Desde pivete eu tenho amigo, mas me sinto sozim

Meus problemas são meus, vou resolver sozim

Não sou muleta pros vermes, por isso eu sigo sozim

Sentindo frio, num eterno vazio

Só quem conhece viu, como meu olhar é distante, tio

Não sou daqui, não me sinto parte integrante da obra

Eu me vejo como um estranho num ninho de cobra, e é foda

Meus pensamento é mais podre que o que resta da feira

Escrevo e gravo na esperança de que alguém os queira

Não vou sorrir só pra fazer uma social

Me tornar um verdadeiro falso, pros falso isso é real

E essa é a minha maldição, seguir sozim na multidão

Com todas incerteza envenenando o coração

Se é cada qual na sua solidão, tô na minha

Vendo os vacilão se perder por não ter o que botar nas linha

Vou como os bandido que a cidade esconde no beco deserto

Moado igual rato, com medo do que chega perto

Mas sou eu, desconfiado e receoso

Com o semblante mau humorado, dos inofensivo o mais perigoso

Amuado eu penso várias bosta

Vários pergunta se eu tô bem, mas poucos se importa com a resposta

Vai aumentando as agonias do morro

Quanto mais eu conheço as pessoas mais eu gosto do meu cachorro

Os oposto não se atrai, vejo os vermes que se trai

Sigo sozinho com os fone no carro dos meus iguais

Olhando as faixas no asfalto eu penso o seguinte:

Pra quem quer viver cem anos eu já to bem triste com vinte

Fui mandado de volta pra concluir a missão

Não pra virar um derrotado, colecionar frustração

A opção: diminuir o tanto de gente ao redor

Vai ter menos decepção e assim vai ser bem melhor

Sob a luz de mercúrio trampando uns assunto fodido

Se desse pra explicar eu já teria entendido

A confiança é uma mulher ingrata numa orgia

Mas graças à Deus nunca fui de me perder com as vadia

Sou meio lobo solitário, sempre sigo sozim

Desde pivete eu tenho amigo, mas me sinto sozim

Meus problemas são meus, vou resolver sozim

Não sou muleta pros vermes, por isso eu sigo sozim

Eu amo e odeio a rua naquela

O bagulho é tipo uma artéria, tem várias bactéria nela

Por ela vou de touca com os fone

Solitário como quem sabe que não tem muito além do próprio nome

A essa hora vários dorme em frente às TV ligada

De novo vou atravessando a madrugada

Nasceu sozim, vai morrer sozim

Pra crer nisso não custo, pior que me parece justo

Faróis perdidos como olhares cedidos

Iluminam, confundem, mas se vão abandonando esquecidos

Deixando ódio, amor, fé, incerteza

Vai saber, a noite é uma caixinha de surpresa

Cede as ilusão, e quem se achar se perde com os loser

É uma vida só pra vários game over

Moscou, desconversou, falhou, «Bum!»

Mais um final triste pra outra história comum

Seu mano fica tetraplégico por causa de um arrombado

Que esqueceu o quanto é nocivo dirigir embriagado

E agora resta sussurrar que é foda

Com o olhar distante, inerte, numa cadeira de roda

Pra sempre sem saída

Tio, vivo intensamente por saber que noites são curtas como vidas

Como sonhos ou pesadelos soturnos

Aliás, falando nisso, aí, faz mó cara que eu não durmo

Ik ben een halve eenzame wolf, ik ga altijd alleen

Ik heb een vriend sinds ik een vriend heb, maar ik voel me alleen

Mijn problemen zijn van mij, ik zal het zelf oplossen

Ik ben geen kruk voor wormen, daarom ga ik alleen

Koud voelen, in een eeuwige leegte

Alleen zij die het weten, hebben gezien hoe ver mijn blik is, oom

Ik kom niet van hier, ik voel me geen integraal onderdeel van het werk

Ik zie mezelf als een vreemdeling in een slangennest, en dat is klote

Mijn gedachten zijn rotter dan wat er nog over is van de kermis

Ik schrijf en neem op in de hoop dat iemand ze wil hebben

Ik zal niet glimlachen alleen om een ​​sociale

Word een echte nep, voor de nep is dit echt

En dit is mijn vloek, om alleen in de menigte te gaan

Met alle onzekerheid die het hart vergiftigt

Als het ieder in zijn eenzaamheid is, ben ik in mijn

Zien hoe de vacilão verdwaalt omdat hij niet heeft wat hij op het spel moet zetten

Ik ga als de bandieten die de stad verbergt in de woestijnsteeg

Grond als een muis, bang voor wat in de buurt komt

Maar ik ben het, achterdochtig en angstig

Met het knorrige gezicht, van het ongevaarlijke het gevaarlijkste

Mokken, ik denk veel shit

Sommigen vragen of ik in orde ben, maar weinigen geven om het antwoord

De pijnen van de heuvel nemen toe

Hoe meer ik mensen leer kennen, hoe meer ik van mijn hond ga houden

De tegenpolen trekken niet aan, ik zie de wormen die verraden

Ik ga alleen met de telefoons in de auto van mijn leeftijdsgenoten

Als ik naar de sporen op het asfalt kijk, denk ik het volgende:

Voor degenen die honderd jaar willen leven, ik ben al erg verdrietig op mijn twintigste

Ik werd teruggestuurd om de missie te voltooien

Om geen verliezer te worden, verzamel frustratie

De optie: verminder het aantal mensen in de buurt

Er zal minder teleurstelling zijn en op deze manier zal het veel beter zijn

Onder het licht van kwik verpest het een of andere klote zaak

Als ik het kon uitleggen, had ik het nu begrepen

Trust is een ondankbare vrouw in een orgie

Maar godzijdank heb ik mezelf nooit verloren met de teven

Ik ben een halve eenzame wolf, ik ga altijd alleen

Ik heb een vriend sinds ik een vriend heb, maar ik voel me alleen

Mijn problemen zijn van mij, ik zal het zelf oplossen

Ik ben geen kruk voor wormen, daarom ga ik alleen

Ik hou van en haat de straat daarin

Het spul is als een slagader, er zitten verschillende bacteriën in

Voor haar draag ik een pet bij de telefoon

Eenzaam als iemand die weet dat hij niet veel meer heeft dan zijn eigen naam

Op dit moment slapen velen voor de tv aan

Opnieuw steek ik de dageraad over

Alleen geboren, zal alleen sterven

Om dat te geloven, kost het niets, erger dan het me eerlijk lijkt

Verloren koplampen zoals afgestane looks

Ze verlichten, ze verwarren, maar ze zijn verlaten en vergeten

Haat, liefde, geloof, onzekerheid achterlaten

Wie weet is de nacht een verrassingsbox

Geef toe aan de illusie, en wie zichzelf vindt, is verloren met de verliezers

Het is een leven voor een paar game-overs

Moskou, afgebogen, mislukt, «Boom!»

Weer een triest einde aan een ander veelvoorkomend verhaal

Je broer raakt verlamd door een inbraak

Wie vergat hoe schadelijk het is om dronken te rijden

En nu blijft het fluisteren dat het fuck is

Met een verre, inerte blik, in een rolstoel

voor altijd geen uitweg

Oom, ik leef intens, wetende dat nachten zo kort zijn als levens

Zoals donkere dromen of nachtmerries

Trouwens, nu we het er toch over hebben, het levert veel geld op dat ik niet slaap