Cidadão - Emicida

Os moleque frio no asfalto quente, igual eu

Tossindo e comentando sobre os amigos da gente que morreu

Foi, virou passado, por não tá mais presente

Igual os valor esquecido por não ter cifrão na frente

Mó friaca, tio, deixa eu botar meu moletom

Vendo os gambé zoando os que é menino bom

Ponho o boné e sigo na fé, nego nem óia (nem)

Atravesso a rua pois se passa perto móia (vish)

Trago no olhar a luz do poste fria, sem esperança

Me guia, e teus holofote é que cria minha temperança

Minhas lembrança é trote, eu via que a nossa herança

É um cobertor na calçada que ia envolvendo as criança

É embaçado, eu vou levar como carma

Meus vizinhos saber menos nome de livro que de arma

E a máquina que faz Bin Laden trabalha a todo vapor

Solta na Babilônia, ensina a chamar rato de senhor

Nós tá na fila do emprego, mantimento, visita

Vive pra ser feliz e morre triste, ó que fita

As pessoas se esbarra, se olha e se cala

Não pede ou cobra desculpa, porque ninguém mais se fala mesmo

Joga lixo no chão como se fosse um lugar ermo

Aí dá enchente, os mesmos reclamam do governo

Que não governa nada, tá nem pro mal nem pro bem

Ia governar como, se aqui ninguém ouve ninguém?

Minha cidade trampa 24 horas por dia

Os que não morrer de tédio, morre de asfixia

A CIA monitora isso que cê faz agora

Mas não interfere, só fere o pai da criança que chora

Nosso sofrimento dá prêmio pra quem se esconde em bairro nobre

Tô cheio disso, igual as cadeias é cheias de pobre (porra!)

Cidadania onde?

Nóiz cuspiu na lei de Gandhi

É quente memo, cidadão é uma cidade grande

Het koude kind op heet asfalt, net als ik

Hoesten en commentaar geven op de vrienden van de mensen die stierven

Het was, het werd het verleden, want het is niet meer aanwezig

Hetzelfde als het bedrag vergeten omdat er geen dollarteken voor staat

Koude molensteen, oom, laat me mijn sweatshirt aantrekken

De gambé zien lachen om de brave jongen

Ik zet de pet op en ik volg in het geloof, ik ontken noch kijk (noch)

Ik steek de straat over omdat deze langs de molensteen loopt (vish)

Ik breng het uiterlijk van het koude paallicht naar binnen, zonder hoop

Leid me, en jouw schijnwerper creëert mijn matigheid

Mijn geheugen is een grap, ik zag dat onze erfenis

Het is een deken op de stoep die de kinderen omhulde

Het is wazig, ik vat het op als karma

Mijn buren kennen minder een boeknaam dan een wapen

En de machine die Bin Laden maakt werkt op volle toeren

Uitgebracht in Babylon, leert heer muis te noemen

We staan ​​in de wachtrij, boodschappen, bezoek

Leeft om gelukkig te zijn en sterft verdrietig, oh

Mensen botsen tegen elkaar, kijken elkaar aan en zwijgen

Verontschuldigt zich niet of eist geen verontschuldiging, omdat niemand echt meer met elkaar praat

Gooit afval op de grond alsof het een verlaten plek is

Dan is er een overstroming, ze klagen over de overheid

Dat regelt niets, het is noch ten kwade, noch ten goede

Hoe zou je regeren als niemand hier naar iemand luistert?

Mijn stad speelt 24 uur per dag vals

Degenen die niet sterven van verveling, sterven aan verstikking

De CIA houdt in de gaten wat je nu doet

Maar het hindert niet, het doet alleen de vader van het kind pijn die huilt

Ons lijden geeft een prijs aan degenen die zich verstoppen in een chique buurt

Ik ben het beu, net zoals gevangenissen vol zitten met arme (fuck!)

Staatsburgerschap waar?

Nóiz spuugde op de wet van Gandhi

Het is een hot memo, burger, het is een grote stad