Death Toll - Crucifix

Born weeks premature not to everyone’s delight

crippled from malnutrtion, another unwanted child

she cradled him in her

arms while she brushed away the flies

praying that her newborn can survive through the night

it’s a shame to give birth in a world that is dirt

what kind of life can she give when she has nothing to offer

she held him to her breast, a future they

can’t even hope for

a reality she can’t escape, numbed to the cold and despair

victim of greed, the poor never get their

share

it’s a shame to give birth in a world thats dirt

the stifling heat of the night, mother and child on the ground

the

pain and the sadness, children scavenge for what van be found

they try to hide the poverty but poverty can’t be hidden

covering up a lie with another lie it’s the way of the system

their solution to hunger is a dime from here and there

but

still they support the arms and i don’t believe they care

and the millions go on starving to preserve the american dream

as they pile up more statistics to prove that’s how it’s always been

when morning came, her baby died, she could do nothing

but weap

something broke inside of her, something frail and weak

she accepts death a a part of life that is lonely and

final

accepts a life of poverty, then she closed her eyes to sleep

weighing the burdens, maybe it’s better off to die

not having enough to ear, starving the young is such a crime

Thanks to Auntie War (inmyangrychair@collegeclub.com) for these lyrics

Weken te vroeg geboren, niet tot ieders vreugde

kreupel door ondervoeding, alweer een ongewenst kind

ze wiegde hem in haar

armen terwijl ze de vliegen wegveegde

bidden dat haar pasgeboren baby de nacht kan overleven

het is jammer om te bevallen in een wereld die vuil is

wat voor leven kan ze geven als ze niets te bieden heeft?

ze hield hem aan haar borst, een toekomst die ze

kan niet eens hopen op

een realiteit waar ze niet aan kan ontsnappen, verdoofd door de kou en wanhoop

slachtoffer van hebzucht, de armen krijgen nooit hun

delen

het is jammer om te bevallen in een wereld die vuil is

de verstikkende hitte van de nacht, moeder en kind op de grond

de

pijn en verdriet, kinderen zoeken naar wat er te vinden is

ze proberen de armoede te verbergen, maar armoede kan niet worden verborgen

een leugen verdoezelen met een andere leugen, zo werkt het systeem

hun oplossing voor honger is een dubbeltje van hier en daar

maar

nog steeds ondersteunen ze de armen en ik geloof niet dat het ze iets kan schelen

en de miljoenen blijven hongeren om de Amerikaanse droom te behouden

terwijl ze meer statistieken verzamelen om te bewijzen dat het altijd zo is geweest

toen de ochtend aanbrak, stierf haar baby, ze kon niets doen

maar wapen

er brak iets in haar, iets zwaks en zwaks

ze accepteert de dood als een deel van het leven dat eenzaam is en

laatste

accepteert een leven van armoede, daarna sloot ze haar ogen om te slapen

de lasten wegend, misschien is het beter om te sterven

niet genoeg te horen hebben, de jongeren uithongeren is zo'n misdaad

Met dank aan Tante War (inmyangrychair@collegeclub.com) voor deze teksten