Bloodflow - Calexico

Her eyes are closed now

That final breath is near

She lets go of my hand

And I fall into

A sea of tears

In search for the trail

That we were both riding

Lost sometime ago

Now I’m stranded on the mountain’s edge

And there’s only one way back

Down and down I go

Into the ground where the bad seeds are sown

And take route and pull me further in

Long and long and longer it takes

Good luck’s gone and there’s no more breaks

Just the ground beneath

That shakes and gives way

Swallowed up home

There ain’t much now I can pull

No stuntman surprises

Or Houdini-like disguises

For death defying escape

Avoid the tap on the shoulder

From that one with a long black cape

Just to see those eyes of her shine

Is worth any sum or length of time

That would fill that space where her love once flowed

But the more I resist

The further and further I drift

Get swept out in the riptide

Where a part of me wants

To lie 'neath the ways of sorrow and tears

Sink to the bottom and linger there the rest of my years

Walk among the mild sea of bones

Of my fathers, mothers, sisters, brothers

Feel their blood flowing away

Send the soul it’s way

Haar ogen zijn nu gesloten

Die laatste ademtocht is nabij

Ze laat mijn hand los

En ik val in

Een zee van tranen

Op zoek naar het pad

Dat we allebei reden

Enige tijd geleden verloren

Nu ben ik gestrand aan de rand van de berg

En er is maar één weg terug

Naar beneden en naar beneden ga ik

In de grond waar de slechte zaden worden gezaaid

En neem de route en trek me verder naar binnen

Lang en lang en langer duurt het

Veel geluk is voorbij en er zijn geen pauzes meer

Alleen de grond eronder

Dat schudt en wijkt

Thuis opgeslokt

Er is niet veel meer dat ik kan trekken

Geen stuntman-verrassingen

Of Houdini-achtige vermommingen

Voor dood tartende ontsnapping

Vermijd de tik op de schouder

Van die met een lange zwarte cape

Gewoon om die ogen van haar te zien glanzen

Is elke som of tijdsduur waard

Dat zou die ruimte vullen waar ooit haar liefde vloeide

Maar hoe meer ik me verzet

Hoe verder en verder ik afdrijf

Laat je meeslepen door de vloedgolf

Waar een deel van mij wil

Om te liegen 'onder de wegen van verdriet en tranen'

Zink naar de bodem en blijf daar de rest van mijn jaren

Loop tussen de milde zee van botten

Van mijn vaders, moeders, zussen, broers

Voel hun bloed wegstromen

Stuur de ziel zijn weg