Beethoven: Fidelio, Op. 72 - "Abscheulicher! Wo eilst du hin?" - Birgit Nilsson, Wiener Philharmoniker, Lorin Maazel

Abscheulicher!

Wo eilst du hin?

Was hast du vor in wildem Grimme?

Des Mitleids Ruf, der Menschheit Stimme —

Rührt nichts mehr deinen Tigersinn?

Doch toben auch wie Meereswogen

Dir in der Seele Zorn und Wut

So leuchtet mir ein Farbenbogen

Der hell auf dunkeln Wolken ruht:

Der blickt so still, so friedlich nieder

Der spiegelt alte Zeiten wider

Und neu besänftigt wallt mein Blut

Komm, Hoffnung, lass den letzten Stern

Der Müden nicht erbleichen!

O komm, erhell' mein Ziel, sei’s noch so fern

Die Liebe, sie wird’s erreichen

Ich folg' dem innern Triebe

Ich wanke nicht

Mich stärkt die Pflicht

Der treuen Gattenliebe!

O du, für den ich alles trug

Könnt ich zur Stelle dringen

Wo Bosheit dich in Fesseln schlug

Und süssen Trost dir bringen!

Ich folg' dem innern Triebe

Ich wanke nicht

Mich stärkt die Pflicht

Der treuen Gattenliebe!

afschuwelijk!

Waar haast je je naar toe?

Wat ben je van plan in wilde woede?

De roep van medelijden, de stem van de mensheid -

Roept niets je tijgerzin meer op?

Maar ze razen ook als de golven van de zee

Woede en woede in je ziel

Dus een boog van kleur licht op voor mij

Wie rust helder op donkere wolken:

Hij kijkt zo stil, zo vredig neer

Het weerspiegelt oude tijden

En mijn bloed stijgt, opnieuw gekalmeerd

Kom op, hoop, laat de laatste ster

Word niet bleek als je vermoeid bent!

O kom, verlicht mijn doel, hoe ver het ook is

Liefde zal het maken

Ik volg mijn innerlijke drive

ik wankel niet

Plicht sterkt mij

Van trouwe echtelijke liefde!

O jij voor wie ik alles heb gedragen

Mag ik ter zake komen?

Waar boosaardigheid je heeft geboeid?

En breng je zoete troost!

Ik volg mijn innerlijke drive

ik wankel niet

Plicht sterkt mij

Van trouwe echtelijke liefde!