The Holy Sonnets of John Donne, Op. 35: Sonnet XVII: Since she whom I lov'd - Steuart Bedford, Philip Langridge, Бенджамин Бриттен

Since she whom I lov’d hath pay’d her last debt

To Nature, and to hers, and my good is dead,

And her Soule early into Heaven ravished,

Wholly on heavenly things my mind is sett.

Here the admyring her my mind did whett

To seeke thee God;

so streams do shew their head;

But though I have found thee and thou my thirst hast fed,

A holy thirsty dropsy melts mee yett,

But why should I begg more love, when as thou

Dost wooe my soul for hers: off’ring all thine:

And dost not only feare lest I allow

My love to Saints and Angels, things divine,

But in thy tender jealousy dost doubt

1, yea, Devill putt thee out.

Sinds zij die ik liefhad haar laatste schuld had betaald...

Aan de natuur, en aan de hare, en mijn goede is dood,

En haar Soule vroeg in de hemel verkracht,

Geheel op hemelse dingen ben ik klaar.

Hier deed het bewonderen van haar mijn geest

Om u God te zoeken;

dus streams laten hun hoofd zien;

Maar hoewel ik u heb gevonden en u mijn dorst heeft gevoed,

Een heilige dorstige waterzucht smelt samen met nog,

Maar waarom zou ik om meer liefde smeken, wanneer als jij?

Dost wooe mijn ziel voor de hare: off'ring al de jouwe:

En vrees niet alleen dat ik het toesta

Mijn liefde voor heiligen en engelen, goddelijke dingen,

Maar twijfel in uw tedere jaloezie

1, ja, Devill zet je uit.