Velatorio - Zpu

Dicen que era un ángel

Que tenía un gran corazón

Que era un polizón del barco de la vida

Que vestía un armazón

Tras un tropezón se alzaba y resurgía

Que era un cabezón, tenía el don de dar si sonreía

Lo hacía con los ojos;

ya quedan pocos de esos

Su enojo era una brizna comparado con sus besos

Si alguna vez rozaron sus mejillas o sus labios

Desaparecieron las rencillas, llantos, los agravios

Dicen que era mágico, un genio de versos trágicos

Que le entregó su vida al papel sin condiciones

Si le pudo el pánico, abanicó las dudas

Que sus ataduras mas duras forjaron sus canciones

Que nunca dio lecciones de engreído, ni consejos

Que en sus oraciones siempre alejó los falsos reflejos

Si dejó algo fue a sí mismo junto a sus valores

Dicen que amaba las flores, que siempre se van los mejores

Que charlaba con la luna y con el sol

Que su nunca era una cuna de botellas de alcohol

Su vacuna fue la ayuda de allegados más próximos

Su código una cura para lograr sus propósitos

Y que siempre estuvo para echar un cable

Que era un indomable y echaba de menos a su padre

Que fue un sable contra el miserable y el arpío

Que ha dejado un río, un vacío inconmensurable

Dicen que la depresión le robó la alegría

Que se hundía en pozos de melancolía

Que su vía de escape frente al atrape era el papel

Que se amaban en un carrusel de roces y caricias sin cuartel

Que en su Torre de Babel eran felices, dicen

Que su mente era un pincel

Que fue vago por los tragos que clavaron su cincel bajo su piel;

Piel que engaña, que su alma siempre nos ha sido fiel

Que ante las lágrimas nos sostuvo su hombro

Siempre estuvo, llenó un cubo cuando tocó cada fondo

Y su peso le arrojó a las turbias manos de la sinrazón

Y como todos ya se ha convertido en polvo

Que nadie se escapa, que fue su única certeza

Que trazó mil mapas dentro de un rompecabezas

Dicen que sus piezas nunca han estado tan juntas

Que sintió el menosprecio que sufren los que despuntan

Dicen que vivió como si no hubiera un mañana

Que el cemento fue su cárcel y la lluvia su nana

Que su ángel fue su mamá, y su fe congelada

Que esto con el tiempo sana, dicen que no somos nada

Que lo amaban por lo irrepetible

Que su mirada atravesaba lo invisible

Que soñaba lo imposible para con sí mismo

Que era un niño grande jugando al idealismo

Dicen tantas cosas que no sé quién fue

Dicen que nos mira desde arriba que aún nos acompaña

Dicen que le extrañan

Cuentan que su mente navegó en un mar de quizás

Dicen que su corazón latió hecho trizas

Mientras velan sus cenizas

Dicen que brindemos, que él lo quiso así

Que hay que celebrarle por los que estamos aquí todavía

Que no hay día que no vaya a ser el último

Que decía que se iría en pleno júbilo

Mirándolo en decúbito parece estar en paz

Que ahora vuela en aquella estrella fugaz

Suelta el miedo, cruza el cielo en cada haz de luz

Por eso haz de tus días alegrías

Dicen que en ese ataúd

Marcha un joven sin Nobel pero más sabio

Que aprendió que el amor no siente en binario

Que supo que no hay calendario que defina el tiempo

Que el tiempo es un invento, dicen que él ha sido el cambio

Dicen que no habrá perdices, que él no come carne

Su vida fue un dibujo sin lujos pero sin hambre

Dicen que los brujos le dieron esas pulseras

Que el influjo de sus letras tocó génesis enteras

Que de veras mis sinceras condolencias

Que no hay ciencias

Ni creencias que palien su ausencia

Que está vivo en su recuerdo

Y no dejarán que muera

Que era un loco cuerdo

Dicen que lo ven grabar en la pecera

Dicen que era dos mitades en lucha constante

Que capturó el instante

Que su talante tolerante le trajo mil vidas

Que hizo idas y venidas por el infierno de Dante

Dicen que fue amante y compañero

Que jamás encontrarán algún amor tan sincero

Sin velos en los ojos

Ni pelos en la lengua

Con miles de cerrojos

Para una bondad tan ingenua

Dicen que las deudas le agobiaban

Que quizá fue eso

Dicen que fue el peso de las pérdidas

Dicen: «Fue un abrazo que nunca le dieron»

Dicen que fue un beso que no llegó por milésimas

Dicen tantas cosas que no sé quién fue

Dicen que nos mira desde arriba que aún nos acompaña

Dicen que le extrañan

Cuentan que su mente navegó en un mar de quizás

Dicen que su corazón latió hecho trizas

Mientras velan sus cenizas

Ze zeggen dat hij een engel was

wie had een groot hart

Dat ik een verstekeling was van het schip des levens

wie droeg een montuur?

Na een struikelblok stond hij op en dook weer op

Dat hij een groothoofd was, hij had de gave om te geven als hij lachte

Hij deed het met zijn ogen;

er zijn er nog maar weinig

Zijn woede was een druppel in vergelijking met zijn kussen

Als ze ooit je wangen of je lippen hebben geborsteld

De ruzies, de tranen, de grieven verdwenen

Ze zeggen dat hij magisch was, een genie van tragische verzen

Die zijn leven zonder voorwaarden op papier heeft gezet

Als de paniek hem toe kon, wakkerde hij de twijfels aan

Dat hun moeilijkste banden hun liedjes smeedden

Dat hij nooit verwaande lessen heeft gegeven, noch advies heeft gegeven

Dat hij in zijn gebeden altijd de valse reflecties weghield

Als hij iets achterliet, was het hijzelf, samen met zijn waarden

Ze zeggen dat ze van bloemen hield, dat de beste altijd weggaan

Dat praatte met de maan en met de zon

Dat ze nooit een bakermat van drankflessen was

Zijn vaccin was de hulp van naaste familieleden

Uw code een remedie om uw doelen te bereiken

En dat hij er altijd was om een ​​kabel te gooien

Dat hij ontembaar was en zijn vader miste

Dat was een sabel tegen de ellendige en de harpij

Dat heeft een rivier achtergelaten, een onmetelijke leegte

Ze zeggen dat depressie haar vreugde heeft gestolen

Dat zonk in putten van melancholie

Dat zijn ontsnappingsroute om gepakt te worden van papier was

Dat ze van elkaar hielden in een carrousel van wrijvingen en liefkozingen zonder kwartje

Dat ze gelukkig waren in hun Toren van Babel, zeggen ze

Dat zijn geest een penseel was

Dat hij lui was voor de drankjes die zijn beitel onder zijn huid dreven;

Huid die bedriegt, dat zijn ziel ons altijd trouw is geweest

Dat voor de tranen zijn schouder ons vasthield

Dat was hij altijd, hij vulde een emmer als hij elke bodem raakte

En zijn gewicht wierp hem in de duistere handen van redeloosheid

En net als iedereen is het al in stof veranderd

Dat niemand ontsnapt, dat was zijn enige zekerheid

Dat trok duizend kaarten in een puzzel

Ze zeggen dat de stukken nog nooit zo dicht bij elkaar zijn geweest

Wie voelde de minachting van degenen die opvallen?

Ze zeggen dat hij leefde alsof er geen morgen was

Dat het cement zijn gevangenis was en de regen zijn slaapliedje

Dat zijn engel zijn moeder was, en zijn bevroren geloof

Dat dit met de tijd heelt, zeggen ze dat we niets zijn

Dat ze van hem hielden vanwege het onherhaalbare

Dat zijn blik het onzichtbare doorboorde

Wie droomde het onmogelijke voor zichzelf

Dat ik een grote jongen was die idealisme speelde

Ze zeggen zoveel dingen dat ik niet weet wie het was

Ze zeggen dat hij ons van bovenaf aankijkt dat hij ons nog steeds vergezelt

Ze zeggen dat ze hem missen

Ze zeggen dat zijn geest zeilde in een zee van misschien

Ze zeggen dat zijn hart in stukken sloeg

Terwijl ze over zijn as waken

Ze zeggen laten we proosten, dat hij het zo wilde

Dat we hem moeten vieren voor degenen onder ons die er nog zijn

Dat er geen dag is die niet de laatste zal zijn

Wie zei dat hij in volle gejuich zou gaan?

Als hij naar hem in decubitus kijkt, lijkt hij in vrede te zijn

Die vliegt nu op die vallende ster

Laat angst los, steek de lucht over in elke lichtstraal

Maak daarom je dagen gelukkig

Dat zeggen ze in die kist

Een jonge man marcheert zonder Nobel maar wijzer

Wie heeft geleerd dat liefde niet binair voelt?

Wie wist dat er geen kalender is die de tijd definieert

Die tijd is een uitvinding, ze zeggen dat hij de verandering is geweest

Ze zeggen dat er geen patrijzen zullen zijn, dat hij geen vlees eet

Zijn leven was een tekening zonder luxe maar zonder honger

Ze zeggen dat de tovenaars hem die armbanden gaven

Dat de invloed van zijn teksten de hele ontstaansgeschiedenis raakte

Dat echt mijn oprechte condoleances

dat er geen wetenschap is

Noch overtuigingen die de afwezigheid ervan verzachten

Dat leeft in je herinnering

En ze laten me niet doodgaan

dat hij een gezonde gek was?

Ze zeggen dat ze hem zien opnemen in de vissenkom

Ze zeggen dat het twee helften waren in een constant gevecht

wie heeft het moment vastgelegd?

Dat zijn tolerante houding hem duizend levens heeft opgeleverd

Wie maakte komen en gaan door de hel van Dante

Ze zeggen dat hij een minnaar en metgezel was

Dat ze nooit zo'n oprechte liefde zullen vinden

Zonder sluiers in de ogen

Geen haren op de tong

Met duizenden sloten

Voor een vriendelijkheid zo naïef

Ze zeggen dat de schulden hem overweldigden

misschien was dat het

Ze zeggen dat het het gewicht van de verliezen was

Ze zeggen: "Het was een knuffel die ze hem nooit hebben gegeven"

Ze zeggen dat het een kus was die niet voor duizendsten kwam

Ze zeggen zoveel dingen dat ik niet weet wie het was

Ze zeggen dat hij ons van bovenaf aankijkt dat hij ons nog steeds vergezelt

Ze zeggen dat ze hem missen

Ze zeggen dat zijn geest zeilde in een zee van misschien

Ze zeggen dat zijn hart in stukken sloeg

Terwijl ze over zijn as waken