Otoño - Zpu

Primeras gotas de agua, primeras notas de polvo

se posan encima nuestro amor, ya has conocido a mi ogro,

ese que aparece poco, pero cuando viene te hace temblar,

puedo beberme el bar, quebrar un amor resistente como el keblar.

No sé de sorbos, sé de extremos,

sé que nos tocamos menos,

que ya no saltan chispas cuando nos vemos,

que me cuesta acercarme y que estás distante,

tú que siempre has sido mi confidente y amante,

mi perfecto guante, ¿por qué mierda se difumina el afecto?

¿qué nos ha pasado en el trayecto?

nuestras bases sólidas hoy están afónicas,

mientras cual será la próxima bronca, no hay arquitecto

capaz de sustentar lo nuestro si hay grietas en el cemento.

Lluvia en el cristal, hojas marchitas,

mis noches malditas, mierdas gratuitas,

mientras tú más fuerte me gritas,

portazos, tú en la habitación ¿cómo puedo no consolarte?

dejarte a solas,

orgullo, enfado no habían entrado aquí hasta ahora.

¿Desde cuándo he necesitado espacio?

¿o tú?

si llenas mi vacío bable, mis reacios al tabú,

nos hace falta tanta o más que un guiño,

¿por qué nos falta aliño?

no entiendo mi cielo, mi amor, mi cariño…

Mi luna y mis estrellas, así te conozco,

todo empieza a ser más tosco más a menudo,

tú dudas, yo dudo, si desde que te vi he sido tuyo,

intuyo que te vas ha marchar, mi corazón esta mudo, desudo, tirado en el

felpudo,

lo arreglamos, sonríes, mis pies vuelan,

segundos contigo son rubíes más que Saudíes tengan,

así es, venga, juntos podemos con todo,

pero después de un corto periodo algo en el aire sienta incómodo.

Yo cada vez más lejos, tú cada vez más triste,

nuestro lazo cada vez más viejo, siento lo mucho que sufriste,

fue un despiste, tienes que creerme…

(Otoño) Finales de septiembre…

Lluvia en el cristal, hojas marchitas, mis noches malditas,

lluvia en el cristal, mientras tú más fuerte me gritas,

lluvia en el cristal, ¿cómo no puedo no consolarte?, dejarte a solas, orgullo,

enfado, siento lo mucho que sufriste,

lluvia en el cristal, hojas marchitas, ¿Qué nos ha pasado en el trayecto?

lluvia en el cristal, ¿Por qué mierda se difumina el afecto?

lluvia en el cristal, mi perfecto guante, yo cada vez más lejos,

tu cada vez más triste.

Eerste druppels water, eerste tonen van poeder

onze liefde rust op de top, je hebt mijn boeman al ontmoet,

degene die klein lijkt, maar als het komt, beef je,

Ik kan de reep opdrinken, een resistente liefde als keblar breken.

Ik weet niets van slokjes, ik weet van extremen,

Ik weet dat we minder aanraken

dat de vonken niet meer vliegen als we elkaar zien,

dat het moeilijk voor mij is om te benaderen en dat je ver weg bent,

jij die altijd mijn vertrouweling en minnaar bent geweest,

Mijn perfecte handschoen, waarom vervaagt de genegenheid?

wat is er onderweg met ons gebeurd?

onze solide fundamenten zijn vandaag schor,

terwijl wat het volgende gevecht zal zijn, er geen architect is

in staat om de onze te ondersteunen als er scheuren in het cement zijn.

Regen op het glas, verdorde bladeren,

mijn verdomde nachten, gratis shit,

terwijl je harder tegen me schreeuwt,

dichtslaande deuren, jij in de kamer, hoe kan ik je niet troosten?

laat je alleen,

trots, woede was hier tot nu toe niet binnengekomen.

Sinds wanneer heb ik ruimte nodig?

of jij?

als je mijn lege babbel vult, mijn taboe-tegenstanders,

we hebben zoveel of meer nodig dan een knipoog,

waarom missen we kruiden?

Ik begrijp mijn hemel, mijn liefde, mijn genegenheid niet...

Mijn maan en mijn sterren, zo ken ik je,

alles begint steeds ruiger te worden,

jij twijfelt, ik betwijfel of ik sinds ik je zag de jouwe was,

Ik voel dat je gaat vertrekken, mijn hart is stil, naakt, liggend op de

deurmat,

we repareren het, je lacht, mijn voeten vliegen,

seconden met jou zijn meer robijnen dan Saoedi's hebben,

Dat klopt, kom op, samen kunnen we alles aan,

maar na een korte tijd voelt iets in de lucht ongemakkelijk.

Ik raak steeds verder weg, jij wordt droeviger en droeviger,

onze band wordt ouder, het spijt me hoeveel je geleden hebt,

Het was een vergissing, je moet me geloven...

(Herfst) Eind september…

Regen op het glas, verdorde bladeren, mijn vervloekte nachten,

regen op het glas, terwijl je harder tegen me schreeuwt,

regen op het glas, hoe kan ik je niet troosten, je met rust laten, trots,

woede, het spijt me hoeveel je hebt geleden,

regen op het glas, verdorde bladeren, wat is er onderweg met ons gebeurd?

Regen op het glas, waarom verdomme verdomme genegenheid vervaagt?

regen op het glas, mijn perfecte handschoen, ik steeds verder,

je wordt steeds verdrietiger.