Malas Compañías - Zpu

Siempre le acompaña

Está a su lado piensa que es mejor amiga

Que, los que le abandonaron y pasaron por su vida tantos

Prometiendo tanto

Y descubriendo el desencanto que se plantó

Se lo planteó y tomó medidas

Y dejó las amistades por perdidas

No hay cabida a la esperanza si

La huida del amor trajo venganza

La añoranza de tiempos felices le hizo conocerla

Y un flechazo solo al verla su brillante blanco perla

Color nube es lo que hoy sube su me-lancolía

Acude elude el agua que se agolpa sobre su iris

Respirarla es paz aunque una arcada traiga aroma a bilis

Y las mil historias juntos al calor de algunos pitis

La textura de tu piel y tu poder en mi interior

La única amiga fiel si el mundo es un traidor

Tú eres volar dejar atrás todo el dolor la cobardía

Y el terror de un nuevo día de ir de incognito

Donde no conseguiría mis propósitos

Mis vómitos son lógicos

Tu precio merece la pena y ya no hay asco

Hoy estamos solos tú y yo en este banco

Donde rasco y marco en la madera un corazón con nuestros nombres:

Yo y mi querido polvo blanco

Si el dolor en tu interior trajo sequía

Y el día a día se vicia con aroma a cobardía

Y un sí a todo lo vil es lo que responderías

Vi al mal a tu lado sentado atándote a tus malas compañías

Cree que no consiguió nada con ganas

Y buenas formas su fe se acaba borrada

Piensa en quien sea convertido pa´ nada

Y si la suerte le es esquiva

De qué sirve ser paciente

Quizá no ser buena gente le resultará eficiente

De valiente a arrogante y

De lo sincero a lo hipócrita

De ser cercano a distante

Solo hay irá que vomitar le cala

Le acorrala si la sangre ya no fluye solo hierve y dispara

Una bala cada vez que habla

Y así hiere a mamá cuando responde y quien le quiere

Si en los suyos el amor se hizo miedo y ahora le temen

Si en el fondo vienen pero sienten ese tono frívolo

Y de frías caricias vacías se alimenta un díscolo

Chaval que en el cristal solo ve un ídolo

No el sínodo del amor que sí voló allí donde yo vi dolor

Él ve la fuerza piensa en los momentos de flaqueza

Cuando rezar no te sirve pa´ que vida no se tuerza

Ya no se esfuerza, le gobierna cólera

Si ya no volverá a ser la misma persona tolerante

No será el de antes, ahora es diferente

Camuflará su rabia bajo labia del vehemente

Miente si entre el corazón y su mente no hay puente

Todo le irrita simiente que arderá cual chispa

Si grita continuamente y se crispa

Y vista la vida egoísta que lleva no hay quien lo resista

Si la ira es la primera en su lista

Si el dolor en tu interior trajo sequía

Y el día a día se vicia con aroma a cobardía

Y un sí a todo lo vil es lo que responderías

Vi al mal a tu lado sentado atándote a tus malas compañías

Como un juego de niños cuando el roce el cariño

Y el cariño lleva al hábito y el hábito es numérico

Y el vértigo de un crédito infinito le obsesiona

Y lo perdido en cada mano el lado humano lo perdona

Porque el fin lo justifica y el futuro tiñe de oro

Lo humillante del fracaso y un regreso sin decoro

A casa, se complica poco a poco amasa deudas

El viaje se anda solo como en un millón de leguas

¿Que sabrán las malas lenguas?

En su plan

Todo es práctica y la táctica un imán

De la victoria y en su afán de conseguirla no ve a nadie

Ni siquiera a su familia

Que ha de lidiar con desidia y su marido lo fastidia

Él cree, que hay que apostar más duro y tener fe

Porque solo el que lo arriesga todo dirá venceré

Observa, su nómina por la mitad por no mirar no ve las cifras

En filas que le obnubilan peligras cuando tu cuenta esta seca

Y la economía es crítica pero juegas tu hipoteca

Con una mueca clínica en tu rostro

Hoy es ludópata que viste una abierta corbata

Y que ya se ha convertido en un monstruo

Si el dolor en tu interior trajo sequía

Y el día a día se vicia con aroma a cobardía

Y un sí a todo lo vil es lo que responderías

Vi al mal a tu lado sentado atándote a tus malas compañías

vergezelt je altijd

Ze staat aan zijn zijde, ze denkt dat ze een beste vriendin is

Dat, degenen die hem in de steek hebben gelaten en zovelen door zijn leven zijn gegaan...

zoveel belovend

En de ontgoocheling ontdekken die was geplant

Hij hief het op en ondernam actie

En liet vriendschappen voor verloren

Er is geen ruimte voor hoop als

De vlucht van de liefde bracht wraak

Het verlangen naar gelukkige tijden deed hem haar ontmoeten

En een oogje op het zien van haar schitterende parelwitte

Kleurenwolk is wat vandaag je melancholie oproept

Ga het water vermijden dat zich op je iris verdringt

Het ademen is vrede, zelfs als een arcade het aroma van gal brengt

En de duizend verhalen samen in de hitte van wat pitis

De textuur van je huid en je kracht in mij

De enige trouwe vriend als de wereld een verrader is

Je moet vliegen en alle pijn lafheid achterlaten

En de verschrikking van een nieuwe dag om undercover te gaan

Waar ik mijn doelen niet zou krijgen

Mijn braken is logisch

Je prijs is het waard en er is geen walging meer

Vandaag zijn het alleen jij en ik op deze bank

Waar ik kras en teken op het hout een hart met onze namen:

Ik en mijn lieve witte poeder

Als de pijn van binnen je droogte bracht

En de dag tot dag is bezoedeld met de geur van lafheid

En een ja op alles wat gemeen is, is wat je zou antwoorden

Ik zag het kwaad naast je zitten en je vastbinden aan je slechte gezelschap

Hij gelooft dat hij niets met verlangen heeft bereikt

En goede manieren, je geloof is zojuist gewist

Bedenk wie tot niets is bekeerd

En als geluk ongrijpbaar is

Wat heeft het voor zin om geduldig te zijn?

Misschien is het efficiënt om geen goede mensen te zijn

Van dapper tot arrogant en

Van oprecht tot hypocriet

Van dichtbij naar ver weg

Er is alleen maar om hem over te geven cove

Zet hem in een hoek als het bloed niet meer stroomt, kook en schiet

Elke keer als hij spreekt een kogel

En dus doet hij moeder pijn als hij antwoordt en wie van hem houdt

Als in hun liefde angst werd en nu zijn ze bang voor hem

Als ze diep van binnen komen, maar ze voelen die frivole toon

En een eigenzinnige man voedt zich met koude, lege liefkozingen

Kid die alleen een idool in het glas ziet

Niet de synode van de liefde die daarheen vloog waar ik pijn zag

Hij ziet de kracht, denkt aan de momenten van zwakte

Wanneer bidden je niet dient, zodat het leven niet verdraait

Hij streeft niet langer, hij wordt geregeerd door woede

Als je niet langer dezelfde tolerante persoon bent

Het zal niet meer hetzelfde zijn als voorheen, nu is het anders

Hij zal zijn woede camoufleren onder de heftigheid

Hij liegt als er geen brug is tussen zijn hart en zijn geest

Alles irriteert hem zaad dat zal branden als een vonk

Als hij continu schreeuwt en trilt

En gezien het egoïstische leven dat hij leidt, is er niemand die hem kan weerstaan

Als woede eerst op je lijst staat

Als de pijn van binnen je droogte bracht

En de dag tot dag is bezoedeld met de geur van lafheid

En een ja op alles wat gemeen is, is wat je zou antwoorden

Ik zag het kwaad naast je zitten en je vastbinden aan je slechte gezelschap

Als kinderspel wanneer hij tegen de lieveling wrijft

En genegenheid leidt tot gewoonte en gewoonte is numeriek

En de duizeling van een oneindig krediet obsedeert hem

En wat in elke hand verloren gaat, vergeeft de menselijke kant

Omdat het doel het rechtvaardigt en de toekomst goud kleurt

De vernedering van mislukking en een terugkeer zonder decorum

Thuis bouwt hij beetje bij beetje schulden op

De reis loopt alleen als in een miljoen mijlen

Wat zullen de boze tongen weten?

in je plan

Alles is oefening en tactiek een magneet

Van de overwinning en in zijn gretigheid om het te bereiken ziet hij niemand

Zelfs zijn familie niet

Dat hij te maken heeft met luiheid en dat zijn man hem ergert

Hij gelooft dat je harder moet wedden en vertrouwen moet hebben

Omdat alleen degene die alles riskeert zal zeggen dat ik zal winnen

Kijk, zijn loon voor de helft want hij kijkt niet hij ziet de cijfers niet

In rijen die gevaren vertroebelen als je account droog is

En de economie is kritiek, maar je speelt op je hypotheek

Met een klinische grijns op je gezicht

Tegenwoordig is hij een gokker die een open das draagt

En dat is al een monster geworden

Als de pijn van binnen je droogte bracht

En de dag tot dag is bezoedeld met de geur van lafheid

En een ja op alles wat gemeen is, is wat je zou antwoorden

Ik zag het kwaad naast je zitten en je vastbinden aan je slechte gezelschap