Invierno - Zpu

Sé que este ritmo te encantaba y eso echo de menos

Tú eras la luz de ese neón que reflejaba en esta barra

La tiza en mi pizarra quien cuidaba mis extremos

El rojo de mis frenos, yo una hormiga, tú cigarra

Hay un dolor enorme que se agarra

A mi corazón seco, aquí donde hay un hueco

Y solo se oye el eco de tu voz que me desgarra

Y en esta jarra va y rebota en cada recoveco

Prometo ya no peco más

Pécoras decoran pero nunca me llenaron como tú

Diste todo por mí, solo quiero dormir, no despertar jamás

Dejar de vagar ya por la casa como un zombi

Del baño al comedor, al pasillo, al comedor, perdido

Donde hay la foto de los dos, me paro y la miro

Se cierra mi garganta, se encharcan mis ojos

Y en cada gota te reflejas tú, como un zafiro

Nuestro hogar sin ruido

Aquí hicimos un nido que ahora está desprotegido

Lo impregnan los miedos, los tedios, vivo como un vampiro y me pregunto:

¿Cómo puede este silencio tener tantos decibelios?

Tú eras mi evangelio, la chispa de mi genio

Mi fuerza, ¿mi premio?

tu bendita compañía

Mi amiga y remedio, el muro frente al asedio

Mi ser yo no reconozco esta casa vacía

Preso del sinsabor sin alegría ni arreglo

Tieso del pavor de la culpa de romperlo

Me sobra el dolor pero sé que he sido un cerdo

Y me faltarán versos para pedirte perdón

Ya tienes tu canción ojalá hablara de amor

Ojalá hablara de nuestros besos, íntimos abrazos

Habla de fracasos, de cómo rompo todo en pedazos

Y del invierno que siento sin tu calor

Hielo cae de mis ojos

Nieve cae me recojo

Flojo está mi corazón

Flojo brilla el sol

Miedo trae a mi pecho

Niebla trae al acecho

Zurdo sin derecho

Soy tren sin control

Hielo cae de mis ojos

Nieve cae me recojo

Flojo está mi corazón

Flojo brilla el sol

Miedo trae a mi pecho

Niebla trae al acecho

Zurdo sin derecho

Soy…

Siento un nudo en la garganta y no me deja respirar

Es mirar cada rincón del mundo y ponerme a sangrar

Un hogar que construimos juntos hoy llora silencio

Llora pánico, locura, llora un mar de autodesprecio

Estúpido, Cupido me obsequiaba en tu regalo

No hay luces, me hago cruces de haberte engañado

Siento enfado, pero es nada comparado a la certeza

De haber roto la pieza que no he encontrado en ningún lado

Es el mayor de mis pecados, lo pago, me angustio

Lágrimas son lagos de un presente mustio, me anegan

Mis ojos se pliegan, no saben hacer más, mis

Mangas empapadas riegan enfermas

Entrañas bajo tierra, bajo llave de candado, ¿qué fue de lo andado?

He mirado al cielo y suplicado, es un milagro

Haber rozado tu piel estos años

Tus besos con tacto de miel sanaron tantos daños

Soy preso de los que te causé alguna vez

De echar de menos tu tez, tu entereza, tus labios

Camino como una rueda sin radios

Con el alma de un viejo, sin rumbo anhelo tus sabios consejos

Aquellos que me hicieron ver paz, ser más sensato

Caricias sin formato con la pasión de un novato que descubre

Fue a finales de Octubre

El frío en mi orfanato cubre paredes de mugre

Insalubre apenas como

Mi cordura se pudre igual que se funden mis plomos

Aún te recuerdo a lomos, celebrando tu cumple

No somos lo que fuimos y mi vida se interrumpe

Y carece de sentido

Te has ido para siempre y ya estamos en Diciembre

Y no hay hambre en mi vientre más que verte de nuevo

Sé que jamás te tendré, en mi mente te llevo

Y así ha llegado Enero

Ik weet dat je van dit ritme hield en dat mis ik

Jij was het licht van dat neon dat weerspiegeld werd in deze bar

Het krijt op mijn schoolbord dat naar mijn uiteinden keek

Het rood van mijn remmen, ik een mier, jij cicade

Er is een enorme pijn die aangrijpt

Naar mijn droge hart, hier waar een gat is

En je hoort alleen de echo van je stem die me verscheurt

En in deze pot gaat het en stuitert het in elk hoekje en gaatje

Ik beloof dat ik niet meer zondig

Pécoras versieren maar ze vulden me nooit zoals jij

Je hebt alles voor me gegeven, ik wil gewoon slapen, nooit meer wakker worden

Stop met ronddwalen door het huis als een zombie

Van de badkamer naar de eetkamer, naar de gang, naar de eetkamer, verloren

Waar de foto van de twee is, stop ik en kijk ernaar

Mijn keel sluit, mijn ogen tranen

En in elke druppel reflecteer je jezelf, als een saffier

Ons huis zonder lawaai

Hier hebben we een nest gemaakt dat nu onbeschermd is

Hij is doordrongen van angsten, verveling, ik leef als een vampier en ik vraag mezelf af:

Hoe kan deze stilte zoveel decibel hebben?

Jij was mijn evangelie, de vonk van mijn genie

Mijn kracht, mijn prijs?

je gezegende gezelschap

Mijn vriend en remedie, de muur tegen de belegering

Mijn wezen, ik herken dit lege huis niet

Gevangene van teleurstelling zonder vreugde of regeling

Stijf van de angst voor de schuld van het breken ervan

Ik heb veel pijn, maar ik weet dat ik een varken ben geweest

En ik zal verzen missen om je om vergeving te vragen

Je hebt je liedje al. Ik wou dat het over liefde sprak

Ik wou dat hij zou praten over onze kussen, intieme knuffels

Over mislukkingen gesproken, hoe ik alles in stukken breek

En van de winter die ik voel zonder jouw warmte

ijs valt uit mijn ogen

Sneeuw valt ik raap mezelf op

los is mijn hart

Lui de zon schijnt

Angst brengt naar mijn borst

mist op de loer

linkshandig zonder rechts

Ik ben een trein zonder controle

ijs valt uit mijn ogen

Sneeuw valt ik raap mezelf op

los is mijn hart

Lui de zon schijnt

Angst brengt naar mijn borst

mist op de loer

linkshandig zonder rechts

Ben…

Ik voel een brok in mijn keel en ik kan niet ademen

Het kijkt naar alle uithoeken van de wereld en begint te bloeden

Een huis dat we vandaag samen hebben gebouwd huilt stilte

Huil paniek, waanzin, huil een zee van zelfhaat

Stom, Cupido gaf me je cadeau

Er zijn geen lichten, ik kruis mezelf omdat ik je heb bedrogen

Ik voel woede, maar het is niets vergeleken met zekerheid

Van het stuk hebben gebroken dat ik nergens heb gevonden

Het is de grootste van mijn zonden, ik betaal ervoor, ik ben gekweld

Tranen zijn meren van een verdord heden, ze overspoelen me

Mijn ogen zijn gevouwen, ze weten niet hoe ze meer moeten doen, mijn

Doorweekte mouwen waterziek

Ingewanden ondergronds, achter slot en grendel, wat is er gebeurd met wat er is gebeurd?

Ik heb naar de lucht gekeken en gesmeekt, het is een wonder

Na je huid deze jaren te hebben geborsteld

Je kussen met de aanraking van honing hebben zoveel schade genezen

Ik ben een gevangene van degenen die je ooit hebben veroorzaakt

Om je teint, je integriteit, je lippen te missen

Ik loop als een wiel zonder spaken

Met de ziel van een oude man verlang ik doelloos naar jouw wijze raad

Degenen die me vrede hebben laten zien, wees verstandiger

Rauwe strelingen met de passie van een nieuweling die ontdekt

Het was eind oktober

De kou in mijn weeshuis bedekt muren met vuil

ongezond net als

Mijn gezond verstand rot net zoals mijn leads smelten

Ik herinner me je nog op de achterkant, je verjaardag vierend

We zijn niet wat we waren en mijn leven is onderbroken

En het heeft geen zin

Je bent voor altijd weg en we zijn al in december

En er is geen honger in mijn buik, maar om je weer te zien

Ik weet dat ik je nooit zal hebben, in mijn gedachten draag ik je

En zo is januari aangebroken