Decorado - Zpu

Decorado, vacío.

Lo ficticio se mantiene

Una ciudad que se desploma para que alguien la almacene

Venerando el paraíso de la imagen

Sin margen, el talento quedó exento de subirse en el viaje

Todo attrezzo, almuerzo pa’l que espera tu tropiezo

Magnates que te agarran del pescuezo con papeles

Infieles que traicionan sus principios por rozar la fama

Damas transformadas en groupies de fin de semana

Es un falso decorado abarrotado de personas

Cada vez son más ególatras, hay algo que no funciona

Paredes irreales, como de cartón

Mi don trajo la expectación, sensaciones nuevas, tu atención

Si en el aire se respira, la pregunta «¿Qué va a hacer?»

¿Cuántos sacan un disco y terminan por desaparecer?

El placer es mío, sonrío porque vine a vencer

Lo seguro es que tengo un brazo muy duro que torcer

Vidas en papel mojado, ¿cuántas van ya?

Creen que ya lo tienen y eso lo decide España, sólo el público

Es lo único que tengo claro después de una década

Le planté cara a los baches con mi arsenal lingüístico

Y me quema, una escena que da pena verla, es la verdad

Más alto, más claro, pero no con más sinceridad

Más pistas;

artistas que aprovechan estrechas colaboraciones con revistas

Saludan con cara de bromistas y ni ellos saben qué te quieren vender

Sellos sólo, y camellos traficando con el poder

De una industria fría y mustia que me angustia al ver

Cómo el mánager mira su haber

Sólo actúa con visión de mercader

Vendedores son la base del negocio pero no del rap

Si gente de la calle que supera su hándicap

Hoy grupos venderían sus cabezas por estar en el top

Ciegos que no ven hip-hop en track’s de Jill Scott

Se bajó el telón, la luz del primer acto

MC’s no quieren beef pero tampoco más contacto

Lo redacto porque el pacto con mis fieles es sincero

Nada espero, porque sé que la función sólo se mueve con dinero

Rap, un decorado manejado por las manos de abogados

Sal al ruedo, la dignidad por debajo del miedo

Enredos dan vida al teatro donde MC’s son marionetas

Y el lenguaje del dinero es el que rompe a los poetas

Detrás no es igual la fama que el prestigio, no

No es lo mismo en casa, que empuñando un micrófono

No es oro todo lo que reluce

Lo difícil: ser auténtico, real cuando lo dulce te seduce

Y el director está detrás de cada escena y lo decide

Cuántas cámaras y cuánto de verdad, cuánto de cine

¿Somos ocio?

Así es como definen mi cultura

Comerciantes que subestiman el poder de mi escritura

Sólo un micro;

los años de desprecio que he tragado en el pasado

¿cuántos del noventa y pico se han quedado?

Cuántos medios nos dieron de lado por ese entonces

Cuando oportunistas te ofrecían cambiar oro por bronce

No sé dónde estamos, pero el rap crece cada mes

MC’s noveles que destacan y despiertan el interés

Leyendas de la vieja escuela que se esfuman

Porque encima de las tablas permanecen los que sudan

Y no hay más que eso y vivir esto con pasión

Estar jugándotelo todo y poder sentir la tensión como se corta

Y sólo realmente sabes tú lo que soportas

Lo que sobra y cómo vives cuando cada decisión importa

Y no es tan sencillo

Si yo te contara las horas dedicadas pa' sacarle brillo

Si mis paredes hablaran (Hmm)

Te dirían que aquí no hay truco, ni mentira

Contarían que mi casa respira rap en cada pasillo

Brillo por mí, del bolsillo hasta tu tímpano

Y pa' lo sencillo es un timo y lo último que quiero

Espero en mi agujero y veo tus cortinas de humo

Mi nombre viste mi piel, y Hombre de Oro sólo hay uno

Rap, un decorado manejado por las manos de abogados

Sal al ruedo.

La dignidad por debajo del miedo

Enredos dan vida al teatro donde MC’s son marionetas

Y el lenguaje del dinero es el que rompe a los poetas

Detrás no es igual la fama que el prestigio, no

No es lo mismo en casa, que empuñando un micrófono

No es oro todo lo que reluce

Lo difícil: ser auténtico, real cuando lo dulce te seduce

¡Ye!

Todo el mundo habla, actúa, todo dios rapea

¡A la mierda todos!

Yo no quiero impresionarte a ti, quiero impresionarme a mí

La amistad dura unos segundos

Y el fracaso es pa' los que quieren gustar a todo el mundo

Monos de feria asedian medios

Faltos de criterio, carne de cementerio

Decorado, Contradicziones

Dos-doble cero-ocho.

El Hombre de Oro

Versierd, leeg.

De fictieve overblijfselen

Een stad die instort voor iemand om het op te slaan

Het paradijs van het beeld vereren

Zonder marge was het talent vrijgesteld van de reis

Alle attrezzo, lunch pa'l die wacht op je struikelen

Tycoons die je bij de nek grijpen met papieren

Ongelovigen die hun principes verraden door roem aan te raken

Dames veranderd in weekend groupies

Het is een nep-set vol met mensen

Ze worden egoïstischer, er is iets dat niet werkt

Onwerkelijke muren, zoals karton

Mijn geschenk bracht de verwachting, nieuwe sensaties, jouw aandacht

Als er lucht wordt ingeademd, komt de vraag "Wat gaat u doen?"

Hoeveel brengen een record uit en verdwijnen uiteindelijk?

Het genoegen is aan mij, ik lach omdat ik kwam om te winnen

Het is zeker dat ik een heel harde arm heb om te draaien

Woont op nat papier, hoeveel zijn het er nu?

Ze denken dat ze het al hebben en dat wordt beslist door Spanje, alleen het publiek

Het is het enige dat me na een decennium duidelijk is

Ik ging de kuilen onder ogen met mijn taalarsenaal

En het brandt me, een scène die triest is om te zien, het is de waarheid

Luider, duidelijker, maar niet meer oprecht

Meer aanwijzingen;

kunstenaars profiteren van nauwe samenwerkingen met tijdschriften

Ze begroeten je met een gezicht van grappenmakers en zelfs zij weten niet wat ze je willen verkopen

Alleen zeehonden en kamelen die aan de macht zijn

Van een koude en muffe industrie die me pijn doet als ik zie

Hoe de manager naar zijn krediet kijkt

Handel alleen met de visie van een handelaar

Verkopers zijn de basis van het bedrijf, maar niet rap

Als mensen van de straat die hun handicap overwinnen

Vandaag zouden groepen hun hoofd verkopen om bovenaan te staan

Blinde mensen die geen hiphop zien op de tracks van Jill Scott

Het doek viel, het licht van de eerste act

MC's willen geen beef maar ze willen ook niet meer contact

Ik schrijf het omdat het pact met mijn gelovigen oprecht is

Ik verwacht niets, omdat ik weet dat de functie alleen met geld beweegt

Rap, een set in handen van advocaten

Ga naar buiten, waardigheid onder angst

Tangles brengen leven in het theater waar MC's poppen zijn

En de taal van geld is wat de dichters breekt

Achter roem is niet hetzelfde als prestige, nee

Thuis is het niet hetzelfde als een microfoon vasthouden

Niet alles dat glinstert is goud

Het moeilijkste: authentiek zijn, echt als het zoete je verleidt

En de regisseur staat achter elke scène en beslist

Hoeveel camera's en hoeveel waarheid, hoeveel film?

Zijn we vrije tijd?

Dit is hoe ze mijn cultuur definiëren

Handelaren die de kracht van mijn schrijven onderschatten

Gewoon een microfoon;

De jaren van minachting die ik in het verleden heb geslikt

Hoeveel van de negentigers zijn gebleven?

Hoeveel media hebben ons destijds terzijde geschoven?

Toen opportunisten aanboden om goud te ruilen voor brons

Ik weet niet waar we zijn, maar de rap groeit elke maand

Beginnende MC's die opvallen en interesse wekken

Old school legendes vervagen

Want wie zweet, blijft op de planken

En er is niet meer dan dat en leef dit met passie

Om alles op het spel te zetten en de spanning te kunnen voelen terwijl het wordt gesneden

En alleen jij weet echt wat je doorstaat

Wat blijft er over en hoe leef je als elke beslissing ertoe doet

En zo simpel is het niet

Als ik je de uren zou vertellen die eraan besteed zijn om het te laten schitteren

Als mijn muren konden praten (Hmm)

Ze zouden je vertellen dat er hier geen truc is, geen leugen

Ze zouden zeggen dat mijn huis rap ademt in elke gang

Schijn voor mij, van de zak tot je trommelvlies

En voor het simpele is oplichterij en het laatste wat ik wil

Ik wacht in mijn hol en ik zie je rookgordijnen

Mijn naam draagt ​​mijn huid, en er is maar één Man van Goud

Rap, een set in handen van advocaten

Ga daar weg.

De waardigheid onder angst

Tangles brengen leven in het theater waar MC's poppen zijn

En de taal van geld is wat de dichters breekt

Achter roem is niet hetzelfde als prestige, nee

Thuis is het niet hetzelfde als een microfoon vasthouden

Niet alles dat glinstert is goud

Het moeilijkste: authentiek zijn, echt als het zoete je verleidt

Hoi!

Iedereen praat, handel, elke god rap

Fuck iedereen!

Ik wil geen indruk op je maken, ik wil indruk op mij maken

Vriendschap duurt een paar seconden

En falen is voor degenen die iedereen willen plezieren

Eerlijke apen belegeren media

Geen oordeel, kerkhofvlees

Landschap, tegenstellingen

Twee-dubbel nul-acht.

De gouden man