Anónimo - Zpu

Este es mi mensaje en la botella

Al fin te puedo lanzar

Que lo iluminen las estrellas

Que navegue en el mar

Quise esconderme y ahogarme en ella

Hundirme en la barra de un bar

Pero las penas saben nadar

Menudo par de idiotas

Guardián de mis anécdotas

Guardián en el sentido más estricto:

Cerraste con cadenas al adicto

Convertido en convicto

El alma rota y en permanente conflicto

¿Te cojo o te dejo?

¿Te cojo?

Y me matas

¿Te dejo?

Y ando cojo, me falta una de mis patas

¿Te dejo?

Y se me acercan un millar de ratas

Profesando miedo

¿Te cojo?

Y me maltratas

Me sometes me humillas

Me cargas con la culpa y la vergüenza

Si comienza en cada sorbo tu castigo

Me estorbo, no me reconozco si miro el espejo

Por eso es que te alejo

Te dejo porque tú puedes conmigo

Llegaste como por arte de magia

Capaz de relajarme y aplacando la nostalgia

¿Será porque tu chispa se contagia?

¿Será que me cegaste y no vi sangre ni hemorragia?

Pero caía a chorros

Tus besos, los porros

Apenas un cachorro, pero ya hecho unos zorros

Me hiciste agrandarme, un gigante

En huida hacia adelante, constante

Te borro por todo lo que me ahorro

Sin que estés a mi lado

Lastre en un lago de azufre

Dulce, en el desastre

Me atrapaste y todo mi alma sufre

Las consecuencias, por dentro ando muerto

Kilómetros de tus olas me arrasaron y dejaron un desierto

Tras de sí, detrás de mí

«Querrás morir», me dijo:

«Pintaré colores en tu cielo y te daré cobijo

Seré yo el padre tú serás el hijo

Me pagarás con sangre haré que cargues en tus hombros este crucifijo»

Y fui poema escrito en verso ruin

Deambulando como muerte sin fin

Entre sexo y carmín, sábanas de satín

Y mujeres llenas de vacíos huecos con olor a jazmín

Mintiéndome en promesas del Jardín del Edén

Me dijo: «Va a salir bien, será un santiamén»

Pero ni tan siquiera fuiste agradecida

Siempre quisiste torturarme, nunca quitarme la vida

Que ya no quiero nada de ti

Lejos de aquí, pasa de mí

Ni te acerques que te veo venir

Ni tan siquiera el cielo sabe lo que tú me has hecho sufrir

Y viví en el infierno desde que te conocí

Ya no quiero nada de ti

Lejos de aquí, pasa de mí

Ni te acerques que te veo venir

Ni tan siquiera el cielo sabe lo que tú me has hecho sufrir

Y viví en el infierno desde que te conocí

Tan cerca que vuelvas, como estirar mi brazo

Si apenas te rozo

Doy un bandazo hacia un calabozo

Lleno de arenas… movedizas

Que se tragan el sollozo de vivir con tus secuelas

Rodeado por las penas

Incapaz de promulgar con el ejemplo

Y con el miedo a que me pasen cosas buenas

¿Acaso hay algo más terrible?

¿Fracaso al rendirme?

Lograste aborrecerme

Cansado de vivir con este hombre

Que soy yo

¿Quién soy yo?

Un fruto del egoísmo

¿Cómo habré podido amar si nunca me quise a mí mismo?

¿Las veces que he dicho «te quiero» ha habido alguno verdadero?

¿He sido compañero o el Barquero?

Me dejas con el frío de Enero

Del hielo en mis pupilas

Siendo forastero sin armas entre mis propias filas

No vacilas en picar a mi puerta a cada segundo

Sigilosa y esperando el momento a ver si sucumbo

Y es un «no» rotundo

Pero no cedes, me quieres para ti

Hueles mis fisuras, me vendes que todo es gratis

Pero sé de tus facturas y de cómo te las cobras:

Me pondrás una armadura

Y de mi dignidad las sobras

Sé de tus maniobras, sí me he divertido

Lograste moldearme como habías querido

Podrás susurrarme al oído de tu reflejo pero sé el castigo

Te dejo porque tú puedes conmigo

Que ya no quiero nada de ti

Lejos de aquí, pasa de mí

Ni te acerques que te veo venir

Ni tan siquiera el cielo sabe lo que tú me has hecho sufrir

Y viví en el infierno desde que te conocí

Ya no quiero nada de ti

Lejos de aquí, pasa de mí

Ni te acerques que te veo venir

Ni tan siquiera el cielo sabe lo que tú me has hecho sufrir

Y viví en el infierno desde que te conocí

Condenados a vivir juntos

Unidos para siempre

Seguiré echándote a dormir

Y cada vez me haré más fuerte

Dit is mijn bericht in de fles

Ik kan je eindelijk gooien

laat de sterren oplichten

die zeilen in de zee

Ik wilde me erin verstoppen en erin verdrinken

zinken in een toog

Maar verdriet weet hoe te zwemmen

Wat een idioten

Bewaarder van mijn anekdotes

Voogd in de meest strikte zin:

Je hebt de verslaafde vastgeketend

veranderd in een veroordeelde

De gebroken ziel en in permanent conflict

Vang ik je of laat ik je achter?

Ik neuk je?

en jij vermoordt mij

Ik verlaat je?

En ik ben kreupel, ik mis een van mijn benen

Ik verlaat je?

En duizend ratten komen naar me toe

angst belijden

Ik neuk je?

en je mishandelt me

je onderwerpt me je vernedert me

Je belast me met schuld en schaamte

Als het begint bij elke slok je straf

Ik sta in de weg, ik herken mezelf niet als ik in de spiegel kijk

Daarom duw ik je weg

Ik verlaat je omdat het kan bij mij

Je bent als bij toverslag aangekomen

In staat om te ontspannen en nostalgie te kalmeren

Is het omdat je vonk besmettelijk is?

Zou het kunnen dat je me verblind hebt en ik geen bloed of bloeding heb gezien?

Maar het viel in stralen

Jouw kussen, de gewrichten

Nog maar een puppy, maar al wat vossen gemaakt

Je hebt me groot gemaakt, een reus

Tijdens de vlucht vooruit, constant

Ik verwijder je voor alles wat ik bewaar

zonder dat jij aan mijn zijde staat

Ballast in een zwavelmeer

Lief, in de war

Je hebt me gevangen en mijn hele ziel lijdt

De gevolgen, van binnen ben ik dood

Mijlen van jouw golven spoelden over me heen en lieten een woestijn achter

achter hem, achter mij

“Je zult dood willen”, vertelde hij me:

"Ik zal kleuren in je lucht schilderen en ik zal je onderdak geven

Ik zal de vader zijn, jij zult de zoon zijn

Je zult me ​​met bloed betalen, ik zal je dit kruisbeeld op je schouders laten dragen"

En ik was een gedicht geschreven in gemene verzen

Dwalend als eindeloze dood

Tussen seks en lippenstift, satijnen lakens

En vrouwen vol holle leegte die naar jasmijn ruiken

Tegen mezelf liegen in beloften uit de Hof van Eden

Hij vertelde me: «Het komt goed, het zal een fluitje van een cent zijn»

Maar je werd niet eens bedankt

Je wilde me altijd martelen, nooit mijn leven nemen

Dat ik niets meer van je wil

Weg van hier, kom over me heen

Kom niet eens in de buurt, ik zie je aankomen

Zelfs de hemel weet niet wat je me hebt laten lijden

En ik leefde in de hel sinds ik jou ontmoette

Ik wil niets meer van je

Weg van hier, kom over me heen

Kom niet eens in de buurt, ik zie je aankomen

Zelfs de hemel weet niet wat je me hebt laten lijden

En ik leefde in de hel sinds ik jou ontmoette

Zo dichtbij dat je terugkomt, alsof je mijn arm uitstrekt

Als ik je nauwelijks aanraak

Ik stort me in een kerker

Vol drijfzand

Dat ze de snik van het leven met jouw nasleep inslikken

Omringd door verdriet

Kan niet naar voorbeeld handelen

En met de angst dat er goede dingen met mij gebeuren

Is er iets verschrikkelijkers?

Niet opgeven?

het is je gelukt om me te haten

Moe van het leven met deze man

Ik ben het

Wie ik ben?

Een vrucht van egoïsme

Hoe had ik kunnen liefhebben als ik nooit van mezelf had gehouden?

De keren dat ik heb gezegd "Ik hou van je" zijn er echte geweest?

Ben ik een stuurman of de Boatman geweest?

Je laat me achter met de kou van januari

Van het ijs in mijn pupillen

Een ongewapende buitenstaander zijn in mijn eigen gelederen

Aarzel niet om elke seconde op mijn deur te kloppen

Stealthy en wachtend op het moment om te zien of ik bezwijk

En het is een volmondig "nee"

Maar geef niet toe, je wilt mij voor jezelf

Je ruikt mijn scheuren, je verkoopt me dat alles gratis is

Maar ik weet van je rekeningen en hoe je ze int:

wil je me in een harnas steken?

En van mijn waardigheid de restjes

Ik ken je manoeuvres, ja ik heb plezier gehad

Je bent erin geslaagd om me te vormen zoals je wilde

Je kunt in het oor van je spiegelbeeld fluisteren, maar ik ken de straf

Ik verlaat je omdat het kan bij mij

Dat ik niets meer van je wil

Weg van hier, kom over me heen

Kom niet eens in de buurt, ik zie je aankomen

Zelfs de hemel weet niet wat je me hebt laten lijden

En ik leefde in de hel sinds ik jou ontmoette

Ik wil niets meer van je

Weg van hier, kom over me heen

Kom niet eens in de buurt, ik zie je aankomen

Zelfs de hemel weet niet wat je me hebt laten lijden

En ik leefde in de hel sinds ik jou ontmoette

Veroordeeld om samen te leven

voor altijd samen

Ik zal je blijven inslapen

En elke keer word ik sterker