Stars That Speak - Willy DeVille

There’s a park somewhere

Maybe in new york maybe in paris

Maybe in barcelona

Early in the morning

There is the artist

The creator

With a small black beret

A cane

And a small back dog

In the twilight of his life

Sees his work

And he feels

There stands the woman of his dreams

His love made in stone

Time is so short now

She has her arms outstretched

Opened

Looking at the stars all through the day

And longing for the night

She feels

She looks up at the stars

And prays

I would do anything

To be a real woman

Of flesh of love

And of that life i long for so

So the stars give her the night

Warning her do not touch

Or they will die

The next morning

Walking his dog

With a cane in his hand

The artist, he looks up

Sees a woman entwined

With what looks like a man

Wrapped there together

He said my creation, my creation

That’s a woman and that’s a man

That’s a woman and that’s a man

My creation

That’s a woman

And that’s a man

Er is ergens een park

Misschien in New York, misschien in Parijs

Misschien in barcelona

Vroeg in de morgen

Daar is de artiest

De maker

Met een kleine zwarte baret

Een wandelstok

En een kleine achterhond

In de nadagen van zijn leven

ziet zijn werk

En hij voelt

Daar staat de vrouw van zijn dromen

Zijn liefde gemaakt in steen

De tijd is nu zo kort

Ze heeft haar armen uitgestrekt

geopend

De hele dag naar de sterren kijken

En verlangend naar de nacht

Ze voelt

Ze kijkt omhoog naar de sterren

en bidt

Ik zou alles doen

Een echte vrouw zijn

Van vlees van liefde

En naar dat leven verlang ik zo

Dus de sterren geven haar de nacht

Haar waarschuwen niet aan te raken

Of ze gaan dood

De volgende ochtend

Zijn hond uitlaten

Met een wandelstok in zijn hand

De artiest, hij kijkt op

Ziet een vrouw verstrengeld

Met wat lijkt op een man

Daar samen verpakt

Hij zei mijn creatie, mijn creatie

Dat is een vrouw en dat is een man

Dat is een vrouw en dat is een man

Mijn creatie

Dat is een vrouw

En dat is een man