Xana - Victor Manuel

Es humana y pone huevos

El pelo de rubio es blanco

Tiene su casa en un árbol

Y tatuajes en los brazos

Una diadema de fresas

Un corazón en lo alto

Hecho con polvo de estrellas

Y de ámbar son los zapatos

Siempre incubando luceros

Por debajo de su falda

Convertidos en polluelos

Antes que despunte el alba

Si el urogallo está en celo

Le busca por la montaña

Y allá sobre la hojarasca

Se aparean mientras cantan

Xana, Xana, Xana

Estoy encantada y presa

Y el misterio se aclara

Porque al llegar la mañana

Me convierto siempre en agua

Xana, Xana, Xana

Es pariente de la nube

Del cuélebre.

No la busques

Que llega sin esperarla

Por el aire o por el agua

Inventora de la noche

Enredadora, golfera

Tiene presos a los hombres

Y a las mujeres en vela

Ze is een mens en legt eieren

blond haar is wit

Hij heeft zijn huis in een boom

En tatoeages op de armen

Een hoofdband van aardbeien

Een hoog hart

Gemaakt met sterrenstof

En van barnsteen zijn de schoenen

Altijd broedende sterren

onder haar rok

veranderd in kuikens

Voordat de dageraad aanbreekt

Als het korhoen krols is

op zoek naar hem op de berg

En daar op de afgevallen bladeren

Ze paren al zingend

Xana, Xana, Xana

Ik ben blij en prooi

En het mysterie is opgehelderd

Want als de ochtend komt

Ik verander altijd in water

Xana, Xana, Xana

Het is relatief ten opzichte van de cloud

Van de cuebre

zoek het niet

dat komt zonder wachten

Door de lucht of over het water

uitvinder van de nacht

kruiper, golfer

Hij houdt de mannen gevangen

En voor de vrouwen in zeil