Uno Solo - Victor Manuel

Él descorchó la botella

Llenó las dos copas y quiso brindar

Con el chin-chin la congoja

De verse tan sólo invitaba a llorar

Luego en la frágil penumbra

Su torpe ternura no supo explicar

Que no eran gotas de lluvia

Lo que resbalaba de su lagrimal

Soy un bandido que no sabe amar

Siempre escondiendo su soledad

Que alguien me adopte y me sepa educar

Tengo emociones sin estrenar

Se taponó las orejas

Pues no soportaba ni el ruido ambiental

Tiró a la calle un espejo

Por no acompañarse en la debilidad

Pensó coserse los ojos

Tirarse en la alfombra a esperar el final

Pero empezó otra botella

Y las luces del alba le hicieron llorar

Hij ontkurkte de fles

Hij schonk de twee glazen vol en wilde proosten

Met de kin-kin de angst

Elkaar zien alleen maar uitgenodigd om te huilen

Dan in de fragiele duisternis

Zijn onhandige tederheid kon het niet verklaren

Dat het geen regendruppels waren

Wat gleed uit zijn traankanaal

Ik ben een bandiet die niet weet hoe lief te hebben

altijd zijn eenzaamheid verbergen

Iemand adopteert me en weet hoe hij me moet opvoeden

Ik heb onuitgesproken emoties

Hij stopte zijn oren

Nou, ik kon niet tegen het omgevingslawaai

Hij gooide een spiegel op straat

Voor het niet vergezellen in zwakheid

Hij dacht zijn ogen te naaien

Gooi jezelf op het tapijt om te wachten op het einde

Maar begon aan een andere fles

En de lichten van de dageraad maakten hem aan het huilen