Sara - Victor Manuel

Este no es un cuento de hadas

Con princesas que se casan

Esto no es la Biblia en verso

Con un Dios que escupe fuego

Es la historia cotidiana

Con un nombre de muchacha

Una historia sin palabras

Porque la miseria no habla

Lo más duro fue ir a casa

Qué horas son, por dónde andas

Casi siempre te retrasas

Por qué lo haces y no llamas

Tienes la mirada extraña

No te habrás fumado nada

Cielo santo, la que se arma

Si él nos oye y se levanta

Deberían los muros de nuestra ciudad

Adornarse con fotos de aquel animal

Que navaja en la mano logró arrinconarla

En cualquier descampado u oscuro portal

Si llorando te crees que lo vas a arreglar

De mujer a mujer me lo vas a contar

En la falta primera no quieren pensar

Y al llegar la segunda deciden actuar

La vecina es quien contacta

Una amiga de la infancia

Las pesetas que ella araña

Los ahorros que guardaba

Mejor que él no sepa nada

Sólo es un fin de semana

Dices que andas de acampada

Que el domingo estás en casa

La primera ocasión que subía en avión

Del avión al hotel y de allí al hospital

Ella puede que nunca consiga olvidar

Y el domingo a las diez volverá con papá

Dit is geen sprookje

Met prinsessen die trouwen

Dit is niet de Bijbel in verzen

Met een vuurspuwende God

Het is het alledaagse verhaal

Met een meisjesnaam

Een verhaal zonder woorden

want ellende spreekt niet

Het moeilijkste was naar huis gaan

Hoe laat is het, waar ga je heen?

Je bent bijna altijd te laat

Waarom doe je het en bel je niet?

je hebt een vreemde blik

Je hebt niets gerookt

Heilige hemel, degene die bewapent

Als hij ons hoort en opstaat

Moeten de muren van onze stad

Versier jezelf met foto's van dat dier

Welk mes in de hand wist haar in het nauw te drijven

In elke open ruimte of donker portaal

Als je huilt, denk je dat je het gaat oplossen

Van vrouw tot vrouw ga je het me vertellen

Bij de eerste overtreding willen ze niet nadenken

En als de tweede arriveert, besluiten ze in actie te komen

De buurman is degene die contact opneemt

Een jeugdvriend

De peseta's die ze krabt

Het spaargeld dat hij bewaarde

Het is beter dat hij van niets weet

Het is maar een weekend

Je zegt dat je aan het kamperen bent

Dat je zondag thuis bent

De eerste keer dat ik in een vliegtuig stapte

Van het vliegtuig naar het hotel en vandaar naar het ziekenhuis

Ze komt er misschien nooit overheen

En zondag om tien uur komt hij terug met papa