Acorrentado - UZZY, Spêm

Por vezes não consigo dizer, não consigo explicar o que sinto cá dentro

Eu tento esquecer, 'tou sempre a lembrar do que já senti em determinado momento

Talento não basta para exprimir o reflexo do meu sentimento

Tanto se gasta para fugir, sem nexo, mas eu ainda tento

Tento fugir, algo me prende, acorrentado no fundo do meu ego

Tento sorrir, mas é diferente, sorriso forçado não me dá o sossego

E eu sei que nego, mas não consigo controlar o meu pensamento

Sei que, não sou o amigo que imaginavas que fosse voar com o vento

Ás vezes rebento, com tanta identidade forçada que tu pretendes

Por mais que tu queiras eu nunca serei nem posso ser quem tu queres

De mão beijada como tu tens, para ter o que tens nunca fizeste nada

À tua volta crias reféns, julgados por não vestirem «Prada»

Amizade comprada dispenso, dispenso toda essa palhaçada

Deixa-me estar, pensar como penso, fica pra trás, eu vou por o meu pé na estrada

A caminhada é longa, o céu é cinzento, a escuridão predomina na via

Mas quando chegar ao fim num momento eu vou saber que no fundo eu já sabia

«Realidades nada a ver, tu falas sem saber

O que eu já passei tu nunca irás viver

Eu sei, pra quem não vive é difícil perceber

Ninguém é mais que ninguém aconteça o que acontecer» (Refrão x2)

Soms kan ik niet zeggen, ik kan niet uitleggen wat ik van binnen voel

Ik probeer te vergeten: 'Ik herinner me altijd wat ik op een bepaald moment heb gevoeld

Talent is niet genoeg om de weerspiegeling van mijn gevoel uit te drukken

Er wordt zoveel besteed aan wegrennen, zinloos, maar ik probeer het nog steeds

Ik probeer weg te rennen, iets houdt me vast, geketend aan de onderkant van mijn ego

Ik probeer te glimlachen, maar het is anders, een geforceerde glimlach kalmeert me niet

En ik weet dat ik het ontken, maar ik heb geen controle over mijn gedachten

Ik weet dat ik niet de vriend ben waarvan je dacht dat hij met de wind mee zou vliegen

Soms barst ik, met zoveel geforceerde identiteit die je van plan bent

Hoe graag je ook wilt, ik zal nooit zijn en ik kan niet zijn wie je wilt

Handgekust zoals je hebt, om te hebben wat je hebt heb je nooit iets gedaan

Om je heen creëer je gijzelaars, veroordeeld voor het niet dragen van «Prada»

Vriendschap gekocht, ik heb het niet nodig, ik heb al die clownerie niet nodig

Laat me zijn, denk zoals ik denk, blijf achter, ik ga de weg op

De wandeling is lang, de lucht is grijs, duisternis heerst op de weg

Maar als ik het einde bereik, zal ik zo meteen weten dat ik het diep van binnen al wist

«Realiteiten die niets te maken hebben, spreek je zonder het te weten

Wat ik heb meegemaakt, zul je nooit leven

Ik weet het, voor degenen die het niet leven, is het moeilijk te begrijpen

Niemand is meer dan wie dan ook, wat er ook gebeurt» (Chorus x2)