Ansgars Handskar - Torsson

När som kungens knekt, sa till fru Engelbrekt

Att hon inte fick gömma sin man

Ja, då så sa hon direkt att hon och Engelbrekt

Inte längre var gifta med varann

Och knekten försvann

Och hennes man kom fram

«Det hade räckt», sa Engelbrekt

«om du bara hade ljugit lite grann»

När som Axel Oxenstierna, kom med sin häst

Var den ryktad, pyntad och fin

Också kungens häst, hade klätt sig till fest

Och satt på sig en högfärdig min

Och hans ögon var kalla

När han viskade till alla:

«Axels häst, har blivit smittad av pest

Mot det hjälper ingen medicin»!

Och Kungar och Adelsmän e bättre än Präster

Fattig e sämre än rik

Lärling och gesäll e underordnad Mäster

Men den ene e den andre ändå lik!

När som Carl von Linné fyllde 43

Så stod ytterdörren på glänt

Då kunde man se att hans protegé

Räckte över en skål som present

Han applåderade

Och gratulerade

«Vad e det med det»?, sa Carl von Linné

«Du e ju ändå bara en student»!

När som Karl XII, kom tillbaks till armén

Var högkvarteret bränt

Då sa Ansgar Petrén, en beriden kapten

Att det blev bränt av en dubbelagent!

«Ta av dina handskar», sa Kungen till Ansgar

«Du var inte sen att tvätta dig ren

Så det inte skulle synas vad som hänt»!

Nä, Kungar och Adelsmän e bättre än Präster

Fattig e sämre än rik

Lärling och gesäll e underordnad Mäster

Men den ene e den andre ändå lik!

När som Alfred Nobel, laga' revbenspjäll

La han in mera ved i sin spis

För Alexander Bell, hade samma kväll

Kommit hem till Nobel med en gris

Bell sa: «Mera salt»!

Och «Det e för kallt»!

«Jag e trött på ditt gnäll», sa Alfred Nobel

«Du ska aldrig få mitt pris»!

Toen als de koningsboer, zei mevrouw Engelbrekt

Dat ze haar man niet mocht verbergen

Ja, toen zei ze meteen dat zij en Engelbrekt

waren niet meer met elkaar getrouwd

En de krik verdween

En haar man kwam naar voren

"Dat zou genoeg zijn geweest", zei Engelbrekt

«als je maar een beetje had gelogen»

Toen als Axel Oxenstierna, kwam met zijn paard

Was het gerucht, versierd en leuk

Ook het paard van de koning had zich aangekleed voor een feest

En zet een hooghartig gezicht op

En zijn ogen waren koud

Terwijl hij tegen iedereen fluisterde:

«Axels paard is besmet met de pest

Daar helpt geen enkel medicijn tegen»!

En koningen en edelen zijn beter dan priesters

Arm is erger dan rijk

Leerling en gezel e ondergeschikte Meester

Maar het een en het ander zijn nog steeds hetzelfde!

Toen Carl von Linné 43 werd

Toen stond de voordeur op een kier

Dan kon je zien dat zijn beschermeling

Een schaal cadeau gedaan

Hij applaudisseerde

En gefeliciteerd

«Wat is daarmee aan de hand»?, zei Carl von Linné

«Je bent tenslotte maar een student»!

Toen hij als Charles XII terugkeerde naar het leger

Was het hoofdkwartier afgebrand

Toen zei Ansgar Petrén, een kapitein te paard

Dat het is verbrand door een dubbelagent!

«Trek je handschoenen uit», zei de koning tegen Ansgar

«Je was niet te laat om jezelf schoon te wassen

Het zou dus niet zichtbaar zijn wat er is gebeurd»!

Nou, koningen en edelen zijn beter dan priesters

Arm is erger dan rijk

Leerling en gezel e ondergeschikte Meester

Maar het een en het ander zijn nog steeds hetzelfde!

Als je, zoals Alfred Nobel, de ribben repareert

Hij stopte meer hout in zijn kachel

Voor Alexander Bell dezelfde avond gehad

Kwam thuis bij Nobel met een varken

Bell zei: «Meer zout»!

En «Het is te koud»!

"Ik ben je gezeur beu", zei Alfred Nobel

«Je krijgt mijn prijs nooit»!