Threadbare - The Wonder Years

On a crowded stretch of highway, we’re counting all the cars—

The red ones vs the green ones, by the headlights, in the dark

We pull into the driveway.

I see fragments of my heart

Through the warm glow of the windows, spilling light onto the lawn

I’m so aware of your silhouette—

The shape of your face and the shadow cast

All the fingers hanging lifeless.

Fists balled up in my gloves

It’s another mild winter, but I still feel them going numb

Jill smiles as I walk in. There’s a quiet sort of hum

Finally home after a long year.

The house radiating love

I’m so aware of your bassinet—

You’re half awake being carried in

I’m feeling worn, feeling threadbare

Like the sleeves of my sweater

I watch the light grow thinner and disappear

When I think of December, I always think of Mae

And her house on Erdenheim where everyone I love felt safe

I drive past it every Christmas.

I’m gonna buy it some day

And anyone who needs to could always stay

I’m feeling worn, feeling threadbare

Like the sleeves of my sweater

And I watch the light grow thinner and disappear

I’m feeling worn, feeling threadbare

Like the sleeves of my sweater

And the days only get longer from here

Op een druk stuk snelweg tellen we alle auto's:

De rode versus de groene, bij de koplampen, in het donker

We rijden de oprit op.

Ik zie fragmenten van mijn hart

Door de warme gloed van de ramen, die licht op het gazon laat vallen

Ik ben me zo bewust van je silhouet...

De vorm van je gezicht en de schaduwwerking

Alle vingers hangen levenloos.

Vuisten gebald in mijn handschoenen

Het is weer een zachte winter, maar ik voel ze nog steeds gevoelloos worden

Jill glimlacht als ik binnenloop. Er is een stil soort gezoem

Eindelijk thuis na een lang jaar.

Het huis dat liefde uitstraalt

Ik ben me zo bewust van je wieg...

Je bent half wakker en wordt naar binnen gedragen

Ik voel me versleten, voel me versleten

Zoals de mouwen van mijn trui

Ik zie het licht dunner worden en verdwijnen

Als ik aan december denk, denk ik altijd aan Mae

En haar huis op Erdenheim waar iedereen van wie ik hou zich veilig voelde

Ik rij er elke kerst langs.

Ik ga het ooit kopen

En iedereen die moet, kan altijd blijven

Ik voel me versleten, voel me versleten

Zoals de mouwen van mijn trui

En ik zie het licht dunner worden en verdwijnen

Ik voel me versleten, voel me versleten

Zoals de mouwen van mijn trui

En vanaf hier worden de dagen alleen maar langer