Ideomotor - The Agonist

We stand on broken ribs

faces to the glass we drown

heavy mileage on our minds

we wrap the earth on cerebral folds

and the corpse we carry really is a weight we’d like to throw

we love the strange new animals

we love the fearful plants

but we all surrender

turpentine to rid us of our pasts

You would walk the rotten hillside

you would taste the clouds bellow

but the world you walk

is running water through

valleys in palms of hands

we all know we will be respected by greed and death and loathed by clarity

Jettisoned

emotions flood the banks

the valleys overflow

if only memory served us better

we could swim to dry our souls

we’re suicidal swans

we’re silence in throats we creep

you’ll know us by shaking ground

when ideas emerge from the deep

Dolphins have more dignity

A sleepwalking helicopter

gracefully deceased

Beauty makes the blind weep

to describe a song in color

is a portrait’s symphony

the light drips on closed eyelids

through holes in weathered sheets

curiosity stands up where strange faces hide and seek

swarming the webs of electricity

that dragnet the city

confusing power with duty

in a place with trees like origami

monstrous theories dance with nightmares

on the horizon absolute equinox

listening to history in the present

planets approach with lupine walks

Offering flowers to the dirt

like paralyzed dancers we decline

and smile and flee

but with years of past devotion

the crushing atmosphere

is bittersweet

In my waterfall here

in earth I’ll slowly disappear

We staan ​​op gebroken ribben

gezichten naar het glas waarin we verdrinken

zware kilometers in gedachten

we wikkelen de aarde op hersenplooien

en het lijk dat we dragen is echt een gewicht dat we zouden willen gooien

we houden van de vreemde nieuwe dieren

we houden van de angstige planten

maar we geven ons allemaal over

terpentijn om ons van ons verleden te ontdoen

Je zou over de rotte heuvel lopen

je zou de wolken proeven

maar de wereld die je loopt

loopt water door

valleien in palmen van handen

we weten allemaal dat we zullen worden gerespecteerd door hebzucht en dood en verafschuwd door duidelijkheid

overboord gegooid

emoties overspoelen de banken

de valleien stromen over

als de herinnering ons maar beter van pas kwam

we zouden kunnen zwemmen om onze ziel te drogen

we zijn suïcidale zwanen

we zijn stil in de keel we kruipen

je zult ons kennen door grond te schudden

wanneer ideeën uit de diepte komen

Dolfijnen hebben meer waardigheid

Een slaapwandelhelikopter

gracieus overleden

Schoonheid doet blinden huilen

om een ​​nummer in kleur te beschrijven

is de symfonie van een portret

het licht druppelt op gesloten oogleden

door gaten in verweerde lakens

nieuwsgierigheid staat op waar vreemde gezichten zich verstoppen

zwermen de webben van elektriciteit

die de stad sleept

macht verwarren met plicht

op een plek met bomen zoals origami

monsterlijke theorieën dansen met nachtmerries

aan de horizon absolute equinox

luisteren naar de geschiedenis in het heden

planeten naderen met lupinewandelingen

Bloemen aanbieden aan het vuil

als verlamde dansers die we afwijzen

en glimlach en vlucht

maar met jarenlange toewijding

de verpletterende atmosfeer

is bitterzoet

In mijn waterval hier

op aarde zal ik langzaam verdwijnen