Dead Ocean - The Agonist

An Ocean waves hello

Feathers decorate the air and sleeping giants approach.

An absolute nightmare — not having footing to flee.

Suspended animation, face to face with the majesty.

Grotesque interest drew you near but sorrow and awe keep you here.

The Ocean suicide.

Here come the leeches gathering around their host.

Hard to believe it, arterial seacost.

King of carcass, I’ll drown in is death.

Grotesque interest drew you near the towering monument.

Sorrow and awe keep and keep you here while the Ocean breaks.

Flesh weighs more than atmosphere — what' keeping them afloat?

Still you stare, waiting for the shipwrecks and ghosts.

The moon mocks you with

a knowing grin.

Or, is that the lure of a distant angler fish?

Was your role

fulfilled?

Was that it?

Are you face up or face down?

Cardinal points are

semantic, geometry is religion for mathematicians.

The womb that birthed us

keep us close Rebellious organs give up early, abandoning ship.

The air feels

hydrogen-heavy.

Your elements are individualizing.

Red algae pours across the

panorama.

Colored film fills your eyes, matching the bed expanding beneath you.

With every once you lose, you forget you ever feared you’re physically free.

One who survives mass suicide gather the masses to blindly follow.

Intonations camouflage obvious idiocy.

Approachable outside to welcome them in.

Black holes set in spin.

A resource more valuable than we expect,

wrangled together to redirect.

I’ve been around this place before,

I recognize the heavy doors opening on the entrance way, molding a populace

out of clay

Stuck in the earth, we’ll stay.

Een oceaan golven hallo

Veren sieren de lucht en slapende reuzen naderen.

Een absolute nachtmerrie - geen houvast hebben om te vluchten.

Opgeschorte animatie, oog in oog met de majesteit.

Groteske interesse bracht je dichterbij, maar verdriet en ontzag houden je hier.

De zelfmoord van de oceaan.

Hier komen de bloedzuigers die zich rond hun gastheer verzamelen.

Moeilijk te geloven, arteriële zeekust.

Koning van het karkas, waarin ik zal verdrinken, is de dood.

Groteske belangstelling trok je naar het torenhoge monument.

Verdriet en ontzag houden je hier terwijl de oceaan breekt.

Vlees weegt meer dan atmosfeer - wat houdt ze overeind?

Nog steeds staar je, wachtend op de scheepswrakken en geesten.

De maan bespot je met

een wetende grijns.

Of is dat het kunstaas van een verre visser?

Was jouw rol

vervuld?

Was dat het?

Ben je met je gezicht naar boven of naar beneden gericht?

Kardinale punten zijn:

semantisch, geometrie is religie voor wiskundigen.

De baarmoeder die ons heeft gebaard

houd ons dichtbij Opstandige organen geven het vroeg op en verlaten het schip.

De lucht voelt

waterstof-zwaar.

Je elementen individualiseren.

Rode algen stromen over de

panorama.

Gekleurde film vult je ogen, passend bij het bed dat zich onder je uitbreidt.

Met elke keer dat je verliest, vergeet je dat je ooit bang was dat je fysiek vrij bent.

Iemand die massale zelfmoord overleeft, verzamelt de massa om blindelings te volgen.

Intonaties camoufleren voor de hand liggende idiotie.

Buiten benaderbaar om ze binnen te verwelkomen.

Zwarte gaten beginnen te draaien.

Een bron die waardevoller is dan we verwachten,

ruzie met elkaar om om te leiden.

Ik ben hier eerder geweest,

Ik herken de zware deuren die op de toegangsweg opengaan en een volk vormen

uit klei

Vast in de aarde, we blijven.