Квадраты - Телевизор

И всё же порядок вещей нелеп.

Люди, плавящие металл,

Ткущие ткани, пекущие хлеб, -

Кто-то бессовестно вас обокрал.

Не только ваш труд, любовь, досуг -

Украли пытливость открытых глаз;

Набором истин, кормя из рук,

Уменье мыслить украли у вас.

На каждый вопрос вручили ответ.

Всё видя, не видите вы ни зги.

Стали матрицами газет

Ваши безропотные мозги.

Но нет ответа на главный вопрос...

Одетых и серенько и пестро,

Утром и вечером, как пылесос,

Вас засасывает метро.

Вот вы идёте густой икрой,

Все, как один, на один покрой,

Люди, умеющие обувать,

Люди, умеющие добывать.

А вот идут за рядом ряд -

Ать-ать-ать, -

Пока ещё только на парад,

Люди, умеющие убивать...

Но вот однажды, средь мелких дел,

Тебе дающих подножный корм,

Решил ты вырваться за пределы

Осточертевших квадратных форм.

Ты взбунтовался.

Кричишь: - Крадут!.. -

Ты не желаешь себя отдать.

И тут сначала к тебе придут

Люди, умеющие убеждать.

Будут возвышены их слова,

Будут доходчивы и добры.

Они докажут, как дважды два,

Что нельзя выходить из этой игры.

И ты раскаешься, бедный брат.

Заблудший брат, ты будешь прощён.

Под песнопения в свой квадрат

Ты будешь бережно возвращён.

Но если упорствовать станешь ты:

- Не дамся!.. Прежнему не бывать!..

Неслышно явятся из темноты

Люди, умеющие убивать.

Ты будешь, как хину, глотать тоску,

И на квадраты, словно во сне,

Будет расчерчен синий лоскут

Чёрной решёткой в твоём окне.

En toch is de volgorde van de dingen belachelijk.

Mensen die metaal smelten

Stoffen weven die brood bakken -

Iemand heeft je schaamteloos beroofd.

Niet alleen je werk, liefde, vrije tijd -

Stal de nieuwsgierigheid van open ogen;

Een reeks waarheden, gevoed uit de handen,

Het denkvermogen is van je gestolen.

Op elke vraag werd een antwoord gegeven.

Als je alles ziet, zie je niets.

Werd matrices van kranten

Je niet klagende brein.

Maar er is geen antwoord op de hoofdvraag...

Gekleed en grijs en kleurrijk,

Ochtend en avond als een stofzuiger

De metro zuigt je naar binnen.

Hier ga je met dikke kaviaar,

Allemaal als één, voor één snee,

Mensen die weten hoe ze zich moeten kleden

Mensen die kunnen mijnen.

Maar ze volgen een aantal rijen -

Op-op-op, -

Tot nu toe alleen voor de parade,

Mensen die kunnen doden...

Maar op een dag, tussen de kleine dingen,

die je weide geven,

Je hebt besloten om uit te breken

Moe van vierkante vormen.

Je kwam in opstand.

Je roept: - Steel! .. -

Je wilt jezelf niet opgeven.

En dan komen ze eerst naar jou

Mensen die overtuigen.

Hun woorden zullen verheven worden,

Ze zullen hoffelijk en vriendelijk zijn.

Ze zullen bewijzen als twee en twee

Dat je dit spel niet kunt verlaten.

En je zult berouw hebben, arme broeder.

Verloren broer, het zal je vergeven worden.

Onder gezangen in je plein

U wordt veilig teruggebracht.

Maar als je volhoudt:

- Ik zal niet toegeven! .. Het eerste zal niet gebeuren! ..

Verschijn stilletjes uit de duisternis

Mensen die weten hoe ze moeten doden.

Je zult, als een kina, angst inslikken,

En in vierkanten, als in een droom,

Een blauwe patch zal worden gevoerd

Zwarte balken in je raam.