Ultima Età - Talco

Sipario atteso da un manto di sera

Che cadenze inermi doni alla mia età

Un feretro nato a distanza d’offesa

Spandi nel ventre di questa città

Tempo che stritoli cuori affamati

Lungo preghiere scolpite a metà

Cogli il lamento di giorni mai nati

In un ultimo gesto di umana pietà

Vecchio che scacci via stralci d’onore

E rantoli attorno ad un’ultima età

Serba i ritagli di un tempo del cuore

Nati in un lutto di offesa pietà

Mano che inchiodi a rimorso e paura

I semi di un sol che ancor forza non ha

Ad un tempo armato di umana premura

Invoco il ricordo di un’ultima età

Saziati libertà senza ritorno

E veglia sui cauti in odor d’onestà

Sola a rincorrere un redento giorno

Qui nel caldo inizio di un ultima età

Gordijn verwacht van een mantel in de avond

Welke hulpeloze cadansen geef je aan mijn leeftijd

Een doodskist geboren op een afstand van overtreding

Verspreid in de buik van deze stad

Tijd om hongerige harten te verpletteren

Lange half uitgesneden gebeden

Hoor de klaagzang van nooit geboren dagen

In een laatste gebaar van menselijk medelijden

Oude man die erestukken wegjaagt

En hapt naar adem rond een laatste leeftijd

Bewaar de restjes van een tijd van het hart

Geboren in een rouw van medelijden belediging

Hand die nagels aan wroeging en angst

De zaden van een sol die nog steeds geen kracht heeft

Tegelijkertijd gewapend met menselijke zorg

Ik roep de herinnering op aan een laatste tijdperk

Bevredig je vrijheid zonder terug te keren

En waak over de voorzichtigen in de geur van eerlijkheid

Alleen om een ​​verzilverde dag na te jagen

Hier in het warme begin van een laatste tijdperk