Perduto Maggio - Talco

Un gemito acceso dal digiuno di un canto

Su tacite sponde svolta senza rimpianto

Schegge di un maggio mutilato all’oblio

Sussurrano al tempo di non dirti addio

Dal bel giardino di un incanto rubato

Stridon le spoglie lungo un porto malato

Dove maschere fuggono lutti a primavera

Appese a un inverno di sentieri di cera

Chino a annientato un sonno annerito

Nel greve silenzio di un ricordo proibito

E' la dannata gogna di una verita' tolta

Da una pallida quiete che piega il tuo cuore ancora una volta

Figlio fratello amico compagno di un perduto maggio

Ora spoglio di stenti ebbro del tuo coraggio

Stringo il sussulto di un dolor che non tace

Per donarti il fragore di un giorno di pace

Een kreun ontstoken door het vasten van een lied

Op stilzwijgende banken keert hij zich zonder spijt

Scherven van een mei verminkt tot vergetelheid

Ze fluisteren op dat moment om geen vaarwel te zeggen

Uit de prachtige tuin van een gestolen charme

Stridon de buit langs een zieke haven

Waar maskers vluchten voor rouw in de lente

Hangend aan een winter van waspaden

Gebogen om een ​​zwartgeblakerde slaap te vernietigen

In de zware stilte van een verboden herinnering

Het is de verdomde schandpaal van een weggenomen waarheid

Van een bleke stilte die je hart opnieuw doet buigen

Zoon, broer, vriend, metgezel van een verloren May

Nu ontdaan van ontberingen dronken van je moed

Ik knijp in de schok van een pijn die niet stil is

Om je het geluid van een dag van vrede te geven