Il treno - Talco

«Un treno.

Un treno.

Un treno!»

Alla deriva il film dell’innocenza

Deportato a un gioco di rassegnazione

Va aumentando una sopravvivenza

Nel contare i giorni di disperazione

Un pazzo si segnò la vita tramutar oltre i confini della razionalità

Scavalcare il dolor che ti asciuga la via lieti di un respiro di follia

Là dove attendono la luce in una mano

Di chi dicono plasmò l’umanità

Ci svegliammo in un destino disumano

Soli in sella ad un’ignota nudità

E nutrendo, raccogliendo un dolce incontro

Con un placido delirio di poesia

Per scappar dal dolor d’innocente agonia

Con un foglio ad indicar la via

E corre il treno ad ingannare l’apparenza

Di condanne senza colpe e verità

Io conforto cieco nella mia coscienza

Per scovar nel treno la mia libertà

A cercar riparo a lungo a condannati

Tra le faglie anguste dell’inciviltà

Per trovare la via per fuggire aldilà delle voglie dell’umanità

Non mi lasciare, non dimenticare la terra che lasciamo

per andare via lontan

Fuggi come se potessi scavalcare un indomani che avevamo visto già

Ma devo andare, non dimenticare,

non cancellare i sogni gli occhi della gente mia

Scavalchiamo il dolor che ci asciuga la via con un bel respiro di follia

Nella storia di una vita deportata

Riposata da una lieta assurdità

Vivo il giorno di una sorte malandata

Con un fremito di umana dignità

E strappando il corso di un meschino tempo

Mesto inseguo in un delirio la magia

Per scappar dal dolor d’innocente agonia

Con un foglio ad indicar la via

(Grazie a Gre_Hateful per questo testo)

"Een trein.

Een trein.

Een trein!"

De film van onschuld is op drift

Gedeporteerd naar een spel van berusting

Een overleving neemt toe

Bij het tellen van de dagen van wanhoop

Een gek markeerde dat zijn leven de grenzen van rationaliteit overschreed

Overwin de pijn die je weg droogt, blij met een ademtocht van waanzin

Daar waar ze wachten op het licht in één hand

Wie ze zeggen heeft de mensheid gevormd

We werden wakker in een onmenselijk lot

Alleen in het zadel van een onbekende naaktheid

En koesterend, het verzamelen van een zoete ontmoeting

Met een kalm delirium van poëzie

Om te ontsnappen aan de pijn van onschuldige pijn

Met een vel papier om de weg te wijzen

En de trein rijdt om de schijn te bedriegen

Van veroordelingen zonder schuld en waarheid

Ik blind troost in mijn geweten

Om mijn vrijheid te vinden in de trein

Om voor een lange tijd onderdak te zoeken om veroordeeld te worden

Onder de smalle fouten van onbeleefdheid

Om de manier te vinden om te ontsnappen voorbij de verlangens van de mensheid

Verlaat me niet, vergeet het land niet dat we verlaten

ver weg gaan

Ontsnap alsof je over een morgen zou kunnen klimmen die we al hadden gezien

Maar ik moet gaan, vergeet niet,

wis de dromen niet uit de ogen van mijn volk

We klimmen over de pijn die onze weg droogt met een diepe zucht van waanzin

In het verhaal van een gedeporteerd leven

Uitgerust door een vrolijke onzin

Ik leef de dag van een armoedig lot

Met een sensatie van menselijke waardigheid

En het verscheuren van de loop van een onbeduidende tijd

Mesto Ik jaag op magie in een delirium

Om te ontsnappen aan de pijn van onschuldige pijn

Met een vel papier om de weg te wijzen

(Met dank aan Gre_Hateful voor deze tekst)