Il lamento del mare - Talco

Languido chiama il ricordo

Stralci di voli appassiti

Veglia inguaribile per rammentar

Le stelle cadute nel mar

Sordida e pallida sorte

Chino al calar della vita

Strangola il tempo per non annegar

Lungo il lamento del mar

Lievi taffeti d’un viso

Un sospiro d’assolta pietà

Nel fragore d’un baratro senza ritorno

Il potere pudore non ha

Di campar nel grigiore

Di un tacito feretro

Sopra le stelle del mar

Languid roept het geheugen op

Fragmenten uit vervaagde vluchten

Een ongeneeslijke wake om te onthouden

De sterren vielen in de zee

Smerig en bleek lot

Gebogen aan het einde van het leven

Wurg tijd om niet te verdrinken

Langs de klaagzang van de zee

Lichte tafzijde op één gezicht

Een zucht van medelijden

In het gebrul van een kloof zonder terugkeer

De kracht van bescheidenheid heeft geen

Kamperen in de grijsheid

Van een stille doodskist

Boven de sterren van de zee