Dai Nomadi - Talco

Fiaccola breccia di un rogo

Che cerca conforto nell’aria

Una menzogna nel giogo

Di un giustizia sommaria

Dicono che i nomadi

Spensero il sol di una notte

Sciolta tra luoghi comuni e finte verità

Placida accolse le voglie

Di un verginità ormai svanita

La rabbia di un padre alle soglie

Spinse a un storia sbiadita

La notte che rendevano

Al sonno di una prima volta

È celata da un vago timore nell’aridità

Fredda mentì ingannevole

Nell’indecenza dissolta

I nomadi — disse — rapiron la mia nudità

Tardi affondò nel rimorso

Di una menzogna rapita

Da un’indolenza che ha perso

Ciò che ha più pudico in vita

Nel gioco di farneticar

Di un falso comune ora acceso

Da vano desio di diventar signora ma

Senza virtù nè dignità incapace di portarne il peso

E un fango su rami bruciati è la sua umanità

Nella terra di maschere affrante in TV

Di letarghi impuniti e di rabbiosi santi

Il silenzio nell’odio si imbeve

Di un fetido addio

Tra recinti gelosi di asserti virtù

Assuefatti a volgari timori degli altri

Caduti nell’argine greve

Di un marcio brusio

E nell’ora di non abbaiar

Nascosti nell’ipocrisia

Di ornar come vuoto a sè stante un cielo malato

Tra i nomadi la verità è

Appesa a una fotografia

Di una falsa cortigiana ed un campo bruciato

Toorts doorbreken van een paal

Wie zoekt troost in de lucht

Een leugen in het juk

Van een kort geding

Ze zeggen de nomaden

Op een avond hebben ze de zon gedoofd

Opgelost tussen clichés en valse waarheden

Placida accepteerde de hunkering

Van een maagdelijkheid die nu verdwenen is

De woede van een vader op de drempel

Hij drong aan op een vervaagd verhaal

De nacht die ze maakten

Naar de slaap van de eerste keer

Het wordt verborgen door een vage angst in dorheid

Koud bedrieglijk gelogen

In opgeloste onfatsoenlijkheid

De nomaden - zei hij - stalen mijn naaktheid

Tardi zonk in wroeging

Van een ontvoerde leugen

Van een traagheid die hij heeft verloren

Wat is er bescheidener in het leven?

In het spel van raving

Van een nepgemeente nu op

Van ijdele wens om een ​​dame te worden, maar

Zonder deugd of waardigheid niet in staat om de last te dragen

En een modder op verbrande takken is zijn menselijkheid

In het land van verbrijzelde maskers op tv

Van ongestrafte lethargie en boze heiligen

De stilte in haat is doorweekt

Van een stinkend afscheid

Tussen omheiningen jaloers op vermeende deugden

Verslaafd aan vulgaire angsten van anderen

Gevallen in de zware dijk

Van een rotte buzz

En in het uur van niet blaffen

Verborgen in hypocrisie

Om een ​​zieke lucht zo leeg op zichzelf te versieren

Onder de nomaden is de waarheid:

Hangend aan een foto

Van een valse courtisane en een verbrand veld