Нечего лаять - Svyat

Греться запрети мне и лето порой меркнет.

Сердце взаперти, оно где-то в грудной клетке.

Не пробуй вникать.

Да, я попробовал кайф,

Открыв Москву, как шампанское.

Без пробок никак.

Лихо, ни гроша, и потери — поди, посчитай.

Я сильно задолжал и теперь платил по счетам.

Лезешь из краев, оклад как месячный на*б.

По карьерной лестнице вниз лестничный пролет.

Я падал растеряно между башен и заборов,

И пока у нас стерео, где-то даже Лиза Мона.

Их праздник словно не услышит — краш тест,

И у власти снова едет крыша — картеж.

Я витал в облаках, дверцы неправды толкал,

И моя дама сердца — это игра в дурака.

Оставь этот шаг и он блистательно потух,

А я не левша, чтоб признавать неправоту.

Припев:

Будь крепче, малая.

Мы не изменим тут ничего,

Нечего лаять, вечер на память, и наш вечный оффлайн,

Но звери не поймут ничего, вечно ломая.

Нечего лаять.

Будь крепче, малая.

Мы не изменим тут ничего,

Нечего лаять, вечер на память, и наш вечный оффлайн,

Но звери не поймут ничего, вечно ломая.

Нечего лаять.

А я в ад не летал, меня Бог оклеветал,

И мне не нужно красок, я словами как Левитан (до утра).

И демон летел со мной, сидел на винте.

Говоришь, я худой, как кощей, и все тело в игле?

Да!

Ближе, зая.

Ты слышишь, нас в тиши пронзает.

Ведь ты же знаешь, я не пишу стихи про заек.

За шторой пустота, тебя там едва ли полюбят.

Чего ждет эта страна, когда забывает о людях?

Солнце выгоняло ночь и звезды стирались.

А помнишь, социум ронял обочины слезы спирали?

Грабят редко, но жутко.

Пираньи ветки маршруты.

И грани нет, не до шуток.

Играю в смерть — это шутер.

Старый принцип: усталый щенок предъявит явью.

Москва — столица *уй знает чего, прям, как Рейкьявик.

А в роли дряни я противился — кролик в яме.

Только гром не грянет, хоть окрапивится кровью пряник.

Припев:

Будь крепче, малая.

Мы не изменим тут ничего,

Нечего лаять, вечер на память, и наш вечный оффлайн,

Но звери не поймут ничего, вечно ломая.

Нечего лаять.

Будь крепче, малая.

Мы не изменим тут ничего,

Нечего лаять, вечер на память, и наш вечный оффлайн,

Но звери не поймут ничего, вечно ломая.

Нечего лаять.

Verbied me te zonnebaden en de zomer vervaagt soms.

Het hart zit opgesloten, het zit ergens in de borst.

Probeer er niet in te komen.

Ja, ik heb de high geprobeerd

Moskou openen als champagne.

Geen files.

Beroemd, geen cent en verliezen - ga je gang, tel.

Ik had een zware schuldenlast en betaalde nu mijn rekeningen.

Je klimt van de randen, het salaris is als een maandelijkse f*ck.

Op de carrièretrap de trap af.

Ik viel in de war tussen torens en hekken,

En terwijl we stereo hebben, ergens zelfs Lisa Mona.

Hun vakantie lijkt niet te horen - crashtest,

En het dak gaat weer naar de autoriteiten - een cartege.

Ik zweefde in de wolken, duwde tegen de deuren van onwaarheid,

En mijn vrouwe van het hart is een dwaas spel.

Verlaat deze stap en het is briljant gedoofd,

En ik ben niet linkshandig om toe te geven dat ik ongelijk heb.

Refrein:

Blijf sterk, kleintje.

We zullen hier niets veranderen

Niets te blaffen, 's avonds voor het geheugen, en onze eeuwige offline,

Maar de dieren zullen er niets van begrijpen, voor altijd brekend.

Niets te blaffen.

Blijf sterk, kleintje.

We zullen hier niets veranderen

Niets te blaffen, 's avonds voor het geheugen, en onze eeuwige offline,

Maar de dieren zullen er niets van begrijpen, voor altijd brekend.

Niets te blaffen.

Maar ik vloog niet naar de hel, God belasterde mij,

En ik heb geen kleuren nodig, ik ben als Levitan in woorden (tot de ochtend).

En de demon vloog met me mee, ging op de schroef zitten.

Wil je zeggen dat ik zo dun als een kat ben en mijn hele lichaam in een naald zit?

Ja!

Dichter, schat.

Je hoort, het doordringt ons in stilte.

Ik schrijf tenslotte geen gedichten over konijntjes.

Achter het gordijn is leegte, je zult daar nauwelijks geliefd zijn.

Waar wacht dit land op als het mensen vergeet?

De zon verdreef de nacht en de sterren vervaagden.

Weet je nog hoe de samenleving tranen stortte aan de kant van de spiraal?

Overval is zeldzaam, maar verschrikkelijk.

Piranha vertakt routes.

En er is geen rand, geen grap.

De dood spelen is een shooter.

Een oud principe: een vermoeide puppy zal de realiteit brengen.

Moskou is de hoofdstad van *ui weet wat, net als Reykjavik.

En in de rol van afval verzette ik me - een konijn in een put.

Alleen de donder zal niet toeslaan, zelfs niet als de peperkoek besprenkeld is met bloed.

Refrein:

Blijf sterk, kleintje.

We zullen hier niets veranderen

Niets te blaffen, 's avonds voor het geheugen, en onze eeuwige offline,

Maar de dieren zullen er niets van begrijpen, voor altijd brekend.

Niets te blaffen.

Blijf sterk, kleintje.

We zullen hier niets veranderen

Niets te blaffen, 's avonds voor het geheugen, en onze eeuwige offline,

Maar de dieren zullen er niets van begrijpen, voor altijd brekend.

Niets te blaffen.