Down Street - Steve Hackett

Dear friend you’ve come at last

I wish to impart to you something of a deeply personal nature

Dare we venture off the map

And indeed between the cracks

To a private road of sorts

I presume you have a strong will

And the stomach to match the underbelly of our fair city

You’ll need this firm crowbar

Whilst I implore you to utilise no sense of smell

And to think people live down there

A rush of chill air heralds our clattering necropolis railway

Like a Transylvanian express plunging into rivers of fungi algae and eels

Ten million rats, one for each one of us

And to think people live down there

A race of wild hogs inhabit the sewers of Hampstead

A cesspool suburb superb supreme

Catacombs of Kensal Green

I know you’d like to slime away

Like those walled up under Whitechapel

But I’ve my own kind of Jubilee line out of sight and out of mind

And to think you’ll have to live down there

Strangled streams, smothered rivers, London always gives me the shivers

Forty abandoned stations and Churchill’s last bolthole

Impregnable as Hitler’s bunker

Can’t you see them dancing on the platform at Down Street

Beste vriend, je bent eindelijk gekomen

Ik wil je iets van een diep persoonlijke aard meegeven

Durven we van de kaart af

En inderdaad tussen de kieren

Naar een soort privéweg

Ik neem aan dat je een sterke wil hebt

En de maag die past bij de onderbuik van onze mooie stad

Je hebt deze stevige koevoet nodig

Terwijl ik je smeek om geen reukzin te gebruiken

En dan te bedenken dat daar beneden wonen

Een koude wind kondigt onze kletterende necropolis-spoorlijn aan

Als een Transsylvanische express die zich stort in rivieren van schimmels, algen en palingen

Tien miljoen ratten, één voor elk van ons

En dan te bedenken dat daar beneden wonen

Een ras van wilde zwijnen leeft in de riolen van Hampstead

Een buitenwijk van een beerput sublieme opperste

Catacomben van Kensal Green

Ik weet dat je graag weg wilt slijmen

Zoals die ingemetseld onder Whitechapel

Maar ik heb mijn eigen soort Jubilee-lijn uit het zicht en uit het hart

En dan te bedenken dat je daar beneden moet wonen

Gewurgde stromen, gesmoorde rivieren, Londen geeft me altijd de rillingen

Veertig verlaten stations en het laatste schietgat van Churchill

Ondoordringbaar als Hitlers bunker

Zie je ze niet dansen op het perron in Down Street?