Девочка моя - Сергей Матвеенко

Девочка моя несмелая,

что же ты со мною сделала?

Я не вижу света белого,

я тону в твоих очах.

Словно дети древней повести,

будем мы себя легко вести.

Пусть горят остатки совести

мотыльками на свечах.

Нам на утро будет суд суров и строг.

Нас осудят люди, но простит нас Бог…

Девочка, моя красавица,

нам теперь какая разница?

Что за нами вслед потянется —

правда или злой навет?

Я — любовник, ты — любовница,

пусть нам эта ночь запомнится.

Поутру в окошко вломится

с глупою моралью свет.

Нам на утро будет суд суров и строг.

Нас осудят люди, но простит нас Бог…

Всем негаданно, нечаянно

полюбить дано отчаянно.

Отчего ж слова печальные

шепчут мне уста твои?

Мы с тобою одинокие,

спят вокруг дома высокие.

Люди в них живут жестокие,

позабыли о любви!

Нам на утро будет суд суров и строг.

Нас осудят люди.

Да простит их Бог…

Mijn meisje is verlegen

wat heb je me aangedaan?

Ik zie geen wit licht

Ik verdrink in je ogen.

Als kinderen van een oud verhaal

we zullen ons gemakkelijk gedragen.

Laat de overblijfselen van het geweten branden

motten op kaarsen.

Morgenochtend zullen we een hard en streng oordeel vellen.

Mensen zullen ons veroordelen, maar God zal ons vergeven...

Meisje, mijn schoonheid

Wat maakt het nu voor ons uit?

Wat zal ons volgen -

ware of slechte laster?

Ik ben een minnaar, jij bent een minnaar

laten we deze nacht niet vergeten.

In de ochtend zal het in het raam breken

met een dwaze moraal de wereld.

Morgenochtend zullen we een hard en streng oordeel vellen.

Mensen zullen ons veroordelen, maar God zal ons vergeven...

Plotseling, per ongeluk

liefde wordt wanhopig gegeven.

Waarom zijn de woorden verdrietig?

fluisteren je lippen tegen mij?

Jij en ik zijn eenzaam

slapen rond het huis lang.

De mensen die er wonen zijn wreed,

liefde vergeten!

Morgenochtend zullen we een hard en streng oordeel vellen.

Mensen zullen ons beoordelen.

Moge God hen vergeven...