Chanson - Real de Catorce

No olvidare las calles

Ni tampoco los olores de la muerte

No olvidare que eres un pendejo

Fabricado en un estudio de televisión

Vienes de la cloaca a robarnos la patria

Quieres un avión de lujo que arderá en el cielo

Y sangraras la tierra para tu aeropuerto

Y Atenco no perdona, Ayotzinapa no olvida

El ángel que me ato a la cama

Y me beso los labios

Tiene un rincón en mi pecho

Tiene un vitral

Bajare a la fosa clandestina

A tocar un blues de vida

El blues de la memoria

Un blues de luz

He sido transparente como el aire

He probado las cenizas de tu frente

He muerto y reencarnado amor

No traigas la guerra, no trigas la sangre

Estamos listos, estamos puestos

Para una revolución

El ángel que me ato a la cama

Que me beso los labios

Tiene un rincón en mi pecho

Tiene un vitral

Bajare a la fosa genocida

Y tocare un blues de vida

Un blues valiente

Un blues de luz

«Tendríamos que dormir a la orilla del mar

Y soñar con ellos

Que las olas toquen el cartón que se siente en la piel

Y saber que ahí vienen

Que en algún lugar deben de estar

Con los bolsillos rotos

Cosiendo sus camisas

Con los cordones gastados de los zapatos.»

Ik zal de straten niet vergeten

Noch de geuren van de dood

Ik zal niet vergeten dat je een klootzak bent

Gemaakt in een televisiestudio

Je komt uit het riool om ons vaderland te stelen

U wilt een luxe vliegtuig dat in de lucht zal branden

En je zult de aarde laten bloeden voor je luchthaven

En Atenco vergeeft niet, Ayotzinapa vergeet niet

De engel die me vastbond aan het bed

En ik kus mijn lippen

Het heeft een hoek in mijn borst

heeft glas in lood

Ik ga naar het clandestiene graf

Om een ​​levensblues te spelen

De blues van het geheugen

Een lichte blues

Ik ben zo transparant geweest als de lucht

Ik heb de as van je voorhoofd geproefd

Ik ben gestorven en gereïncarneerde liefde

Breng de oorlog niet, breng het bloed niet

We zijn er klaar voor, we zijn klaar

voor een revolutie

De engel die me vastbond aan het bed

dat ik mijn lippen kus

Het heeft een hoek in mijn borst

heeft glas in lood

Ik ga naar de genocidale put

En ik zal een levensblues spelen

een dappere blues

Een lichte blues

"We zouden aan zee moeten slapen

en droom ervan

Laat de golven het karton raken dat op de huid voelt

En weet dat ze daar komen

Dat ze ergens moeten zijn

met gescheurde zakken

hun hemden naaien

Met versleten schoenveters."