Adiós, Partí - Real de Catorce

Adiós partí, y me llevé entre otras cosas

Una pizca de tu magia, un pan, y una prenda con tu aroma

El autobús dejó, nuestra ciudad llorona

Y me encontraron los recuerdos entregándome a la noche

Como un cuervo que se va a morir

No es justo hablar de esta forma, pero me duele la sombra

Un tonto dijo: ¿por qué riegas las rosas marchitas?

Quizá no deba contarte, pues es quitarme la ropa

Para enseñarte una herida que tú, que tú ocultas a solas

Adiós, mi bien, dejé debajo de la tarde

Mis deseos aún calientes, vibras de la buena suerte

Una carta con mi nombre, firmada a fuego y sangre

Y mi fe en el amor

Adiós partí, y me llevé entre otras cosas

Una pizca de tu magia, un pan, y una prenda con tu aroma

El autobús dejó, nuestra ciudad llorona

Y me encontraron los recuerdos entregándome a la noche

Como un cuervo que se va a morir

No es justo hablar de esta forma, pero me duele la sombra

Un tonto dijo: ¿por qué riegas las rosas marchitas?

Quizá no deba contarte, pues es quitarme la ropa

Para enseñarte una herida que tú, que tú ocultas a solas

Adiós, mi bien, dejé debajo de la tarde

Mis deseos aún calientes, vibras de la buena suerte

Una carta con mi nombre, firmada a fuego y sangre

Y mi fe en el amor

Vaarwel ik ging weg, en ik nam onder andere

Een snufje van je magie, een stuk brood en een kledingstuk met je aroma

De bus vertrok, onze huilende stad

En door de herinneringen gaf ik me over aan de nacht

Als een kraai die gaat sterven

Het is niet eerlijk om zo te praten, maar mijn schaduw doet pijn

Een dwaas zei: waarom geef je verdorde rozen water?

Misschien moet ik het je niet vertellen, omdat het mijn kleren uittrekt

Om je een wond te laten zien die je alleen verbergt

Vaarwel, mijn goede, ik vertrok onder de middag

Mijn wensen zijn nog steeds warm, veel geluksgevoelens

Een brief met mijn naam, ondertekend in vuur en bloed

En mijn geloof in de liefde

Vaarwel ik ging weg, en ik nam onder andere

Een snufje van je magie, een stuk brood en een kledingstuk met je aroma

De bus vertrok, onze huilende stad

En door de herinneringen gaf ik me over aan de nacht

Als een kraai die gaat sterven

Het is niet eerlijk om zo te praten, maar mijn schaduw doet pijn

Een dwaas zei: waarom geef je verdorde rozen water?

Misschien moet ik het je niet vertellen, omdat het mijn kleren uittrekt

Om je een wond te laten zien die je alleen verbergt

Vaarwel, mijn goede, ik vertrok onder de middag

Mijn wensen zijn nog steeds warm, veel geluksgevoelens

Een brief met mijn naam, ondertekend in vuur en bloed

En mijn geloof in de liefde