Latent Eclipse - Poema Arcanus

The autumn comes back to my internal world

I’m defeated by the life

Each dawn awakes with the same tortuous feeling

The same bitter swallow

I want to live no more

With grief in my veins, without hope

I don’t know if you can understand me

If you can help me

Regrettably your ambitious advice doesn’t help me

Because it’s in my blood

The fields of my rest

My grievous redemption

On thorns I will lay numb

I draw a relieving smile while I bleed

Love wasn’t enough

It’s been tainted by pain

Colours have turned into grey

My farewell tastes like resurrection

My days are cloudy, by this almighty depression

Like a latent eclipse

Condemned in my own essence, immune to the happiness

I’m blessed by death

De herfst komt terug naar mijn innerlijke wereld

Ik ben verslagen door het leven

Elke dageraad ontwaakt met hetzelfde kronkelige gevoel

Dezelfde bittere zwaluw

Ik wil niet meer leven

Met verdriet in mijn aderen, zonder hoop

Ik weet niet of je me kunt begrijpen

Als je me kan helpen

Helaas helpt je ambitieuze advies me niet

Omdat het in mijn bloed zit

De velden van mijn rust

Mijn smartelijke verlossing

Op doornen zal ik verdoofd liggen

Ik trek een verlichtende glimlach terwijl ik bloed

Liefde was niet genoeg

Het is aangetast door pijn

Kleuren zijn grijs geworden

Mijn afscheid smaakt naar opstanding

Mijn dagen zijn bewolkt, door deze almachtige depressie

Zoals een latente zonsverduistering

Veroordeeld in mijn eigen essentie, immuun voor het geluk

Ik ben gezegend door de dood