Isolation - Poema Arcanus

Isolating myself, from a thousand lies

From all those empty plights, avoid all that hurts

No contact with external, entombed in my mind

Coldness surrounds me, like a womb of thorns

Like a shivering stone

Covered by a shivering hand

A pale, static face, behind a misty glass

Denying the ritual, erasing all codes

Cast away from this, a world which I will leave

Just longing for the call of my bitter god

Silently, Tacitly, in an endless row

Ageless images, call you by an unknown name

Endlessly in the hollow age, always to lie outside

So it was written, so I will suffer

Mezelf isoleren van duizend leugens

Van al die lege benarden, vermijd alles wat pijn doet

Geen contact met externe, ingebed in mijn gedachten

Koudheid omringt me, als een doornenschoot

Als een huiveringwekkende steen

Bedekt door een rillende hand

Een bleek, statisch gezicht achter een mistig glas

Het ritueel ontkennen, alle codes wissen

Werp hiervan weg, een wereld die ik zal verlaten

Gewoon verlangen naar de roep van mijn bittere god

Stil, stilzwijgend, in een eindeloze rij

Tijdloze afbeeldingen, noem je een onbekende naam

Eindeloos in het holle tijdperk, altijd om buiten te liggen

Dus het is geschreven, dus ik zal lijden