Elegía - Poema Arcanus

Desde que no existe el alma de mi alma

Me paso las noches cazando tormentas

Para olvidar que en el fondo no puedo olvidar

La dulce voz del silencio

Estrellas fugaces se confunden con faros

Cuando navegas perdido en el oceano de medianoche

Naufrago en lo irreal

Cegado por la oscuridad

Y mis velas en silencio piden solo un amanecer

… hasta que vuelva la tempestad

Noche amante no me creas ingrato

Pero quisiera despertar bajo las alas del sol

Avanzo en lo irreal

Sanando en la oscuridad

Siguiendo otros vientos hasta cazar un amanecer

Antagonista a la tempestad

Omdat de ziel van mijn ziel niet bestaat

Ik breng mijn nachten door met het najagen van stormen

Om te vergeten dat ik diep van binnen niet kan vergeten

De zoete stem van stilte

Vallende sterren worden verward met koplampen

Wanneer je verdwaald vaart in de middernachtelijke oceaan

Ik schipbreuk in het onwerkelijke

verblind door duisternis

En mijn stille kaarsen vragen maar om één zonsopgang

…tot de storm terugkeert

Nachtliefhebber vind me niet ondankbaar

Maar ik zou graag wakker worden onder de vleugels van de zon

Ik ga verder in het onwerkelijke

genezing in het donker

Andere winden volgen tot een zonsopgang achtervolgen

Tegenstander van de storm