Drive - Pere Ubu

Drive

Drive to the sun

Past the brittle bones of a moon-like world

It’s a big country and a sun-scarred land

The wind howls through a winter of lies

It’s a long way back

Down a road that everybody knows

It’s empty now but my eyes are framed in the rear view

Does the desperation show?

Drive to the sun he said

Through a look that looks from far away

We’ve trailed our dreams behind us for days

Like paper shredded by the force of our passing

It’s a lonely road

When tomorrow has got no home in yesterday

All the day goes rushing west

The thing’s so near words catch in my throat and I can’t explain

East is east but West is best

Your golden arms I fear to test

I know a road they say is the loneliest highway in the world

Have you seen it?

It’s as relentless as the arrow of time

And just as unforgiving

Drive to the sun he said Into the vanishing point

Cross a dry sea bed of cobalt blue

A tin can rusted Salt-encrusted lips

We face a mirror

We will never know what it was

That has been lost from here

We will never know

All we can know is what we have lost instead you and I

Drive to the sun he said

As yet another ghost town casino forms through the shimmering heat

Think of all that existential claptrap

That litters the days of our lives

Rijden

Rijd naar de zon

Voorbij de broze botten van een maanachtige wereld

Het is een groot land en een door de zon getekend land

De wind huilt door een winter van leugens

Het is een lange weg terug

Op een weg die iedereen kent

Het is nu leeg, maar mijn ogen zijn ingekaderd in het achteraanzicht

Vertoont de wanhoop?

Rijd naar de zon zei hij:

Door een look die van ver weg lijkt

We hebben onze dromen dagenlang achter ons gelaten

Als papier dat versnipperd is door de kracht van ons heengaan

Het is een eenzame weg

Als morgen geen huis heeft in gisteren

De hele dag gaat naar het westen

Het ding is zo dichtbij dat woorden in mijn keel blijven steken en ik kan het niet uitleggen

Oost is oost, maar west is het beste

Je gouden armen durf ik niet te testen

Ik ken een weg waarvan ze zeggen dat het de eenzaamste snelweg ter wereld is

Heb je het gezien?

Het is zo meedogenloos als de pijl van de tijd

En net zo meedogenloos

Rijd naar de zon zei hij Naar het verdwijnpunt

Steek een droge zeebodem van kobaltblauw over

Een blikje verroest Met zout ingelegde lippen

We staan ​​voor een spiegel

We zullen nooit weten wat het was

Dat is vanaf hier verloren gegaan

We zullen het nooit weten

Het enige wat we kunnen weten is wat we hebben verloren in plaats daarvan jij en ik

Rijd naar de zon zei hij:

Terwijl er zich door de glinsterende hitte weer een spookstadcasino vormt

Denk aan al die existentiële klapper

Dat vervuilt de dagen van ons leven