Fever - Neko Case

In a open field at dusk

To footfalls I awoke.

Marching ants acroos my temples, ooh.

Their feet had no intention,

They followed some magnetic draw.

Prisoners of their distenation.

From the slats of the factory come

Where once they did make rails.

Old debts, particular songs

He didn’t know I was listening.

So he crawled out nice and long

To the spiders, and the lumber,

And the dust of his conquest,

And his hunger, and his lust.

I heared his fevered joys,

I heard him tap his cane as if He had his own view.

On stage at the F and M.

I caught his words in my open mouth.

I gaged and choked and spit them out.

I heard him turn his heated ear,

My tiny heart beat in his ear

I was already running…

Oh I heard him coming.

Shrapnal spitting from his wheels.

His sobbing arms rake for my heels.

I know the knoll and hid my face.

And I said these magic words

«My dove home, your breast is warm,

My dove is home.

"

I said these magic words,

«Fell down, now, the ant hill for days.»

My dove is home, your breast is warm, my dove is home.

My dove is home, your breast is warm, my dove is home.

In een open veld in de schemering

Door voetstappen werd ik wakker.

Marcherende mieren over mijn tempels, ooh.

Hun voeten hadden geen intentie,

Ze volgden een magnetische aantrekkingskracht.

Gevangenen van hun distenation.

Van de latten van de fabriek komen

Waar ze ooit rails maakten.

Oude schulden, bepaalde liedjes

Hij wist niet dat ik luisterde.

Dus hij kroop lekker lang weg

Aan de spinnen en het hout,

En het stof van zijn verovering,

En zijn honger en zijn lust.

Ik hoorde zijn koortsachtige vreugden,

Ik hoorde hem op zijn stok tikken alsof hij zijn eigen uitzicht had.

Op het podium bij de F en M.

Ik ving zijn woorden op in mijn open mond.

Ik kokhalsde en stikte en spuugde ze uit.

Ik hoorde hem zijn verwarmde oor draaien,

Mijn kleine hartje klopte in zijn oor

Ik was al aan het rennen...

Oh, ik hoorde hem aankomen.

Granaatscherven spugen van zijn wielen.

Zijn snikkende armen harken om mijn hielen.

Ik ken de heuvel en verborg mijn gezicht.

En ik zei deze magische woorden

«Mijn duif naar huis, je borst is warm,

Mijn duif is thuis.

"

Ik zei deze magische woorden,

«Vandaag gevallen, de mierenheuvel.»

Mijn duif is thuis, je borst is warm, mijn duif is thuis.

Mijn duif is thuis, je borst is warm, mijn duif is thuis.