Un matto - Morgan

Tu prova ad avere un mondo nel cuore

e non riesci ad esprimerlo con le parole

e la luce del giorno si divide la piazza

tra un villaggio che ride e te lo scemo che passa

e neppure la notte ti lascia da solo

gli altri sognan se stessi e tu sogni di loro

E sì anche tu andresti a cercare

le parole sicure per farti ascoltare

per stupire mezz’ora basta un libro di storia

io cercai di imparare la Treccani a memoria

e dopo maiale, Majakowskij, malfatto

continuarono gli altri fino a leggermi matto

E senza sapere a chi dovessi la vita

in un manicomio io l’ho restituita

qui sulla collina dormo malvolentieri

eppure c'è luce ormai nei miei pensieri

qui nella penombra ora invento parole

ma rimpiango una luce, la luce del sole

Le mie ossa regalano ancora alla vita

le regalano ancora erba fiorita

ma la vita è rimasta nelle voci in sordina

di chi ha perso lo scemo e lo piange in collina

di chi ancora bisbiglia con la stessa ironia

«una morte pietosa lo strappò alla pazzia»

Je probeert een wereld in je hart te hebben

en je kunt het niet onder woorden brengen

en het daglicht verdeelt het plein

tussen een lachend dorp en de dwaas die voorbij komt

en zelfs de nacht laat je niet met rust

anderen dromen van zichzelf en jij droomt van hen

En ja, jij zou ook gaan zoeken

de zekere woorden om je te laten luisteren

een geschiedenisboek is genoeg om een ​​half uur te verbazen

Ik heb geprobeerd de Treccani uit mijn hoofd te leren

en na varken, Mayakowskij, slecht gemaakt

de anderen gingen door totdat ze me voor gek verklaarden

En zonder te weten aan wie ik mijn leven te danken heb

in een gesticht heb ik het teruggegeven

hier op de heuvel slaap ik ongewild

toch is er nu licht in mijn gedachten

hier in het schemerige licht vind ik nu woorden uit

maar ik heb spijt van een licht, het licht van de zon

Mijn botten geven nog steeds leven

ze geven haar nog steeds bloeiend gras

maar het leven bleef in de gedempte stemmen

van degenen die de dwaas hebben verloren en om hem huilen in de heuvels

van degenen die nog steeds met dezelfde ironie fluisteren

"Een erbarmelijke dood scheurde hem uit de waanzin"