Płochy - Marcelina

Na twoich rzęsach

Cicho śpi

Za kurtynami oczu twych

Na twoich dłoniach szczypie i

Czasem umyka

Szybkio ją łapiesz

Krótko śpisz

Otwierasz oczy

Kroisz sny

Do twoich palców ciepła krew

Cicho napływa

Zakrętami krąży

Twój rysunek płochy

Chwytasz go przez kartkę

Jak kalkę

Jak ujarzmione konie i

Dzikie wielbłądy z pustyni

Ty je oswajasz dajesz żyć

Swoim językiem

Uczysz je mowy uczysz być

Sprawiasz, że oczy mogą lśnić

Ty nieśmiałą iskrą one twym

Odważnym echem

Zakrętami krąży

Twój rysunek płochy

A gdy on się rodzi

Ty jesteś już głodny

Op je wimpers

Hij slaapt rustig

Achter de gordijnen van je ogen

Het prikt aan je handen en

Soms glijdt het weg

Je vangt haar snel op

Je slaapt kort

Je opent je ogen

Je snijdt dromen

Warm bloed aan je vingers

Het komt stil

Het draait zich om

Je tekening is riet

Je pakt het door een stuk papier

Zoals calqueerpapier

Zoals getemde paarden en

Wilde kamelen uit de woestijn

Je temt ze en laat ze leven

Met je tong

Je leert ze praten, je leert ze te zijn

Je laat ogen stralen

Jij verlegen vonk, ze zijn van jou

Een gedurfde echo

Het draait zich om

Je tekening is riet

En als hij geboren is

Je hebt nu honger