Ostenda - Maler

Qui si chiedono perché

Un bel fiore come te

Voglia vivere un po'

Del mio vivere che

Non è vivere, ma

Bere e scrivere

Per sopravvivere un’ora di più

A questa estate che ostenta fragranza

Non ho passeggiate da offrirti

Mi avanza un po' d’esistenza

Randagia e dispersa

Non farne poesia

Il mare di Ostenda, acqua bugiarda

Che se ti bagna diventi sabbia

Meglio una stanza, la tua vestaglia

Appesa al filo dell’incoscienza

Resta ancora un po' nella mia testa, qui

Finché la tua pelle di sì

È un futuro che non c'è

Quello che ho da dare a te

Se vorrai, tuttavia

A ogni sorso vedrai

Che il mio vizio è virtù

È l’inchiostro la via

Per resistere un’ora di più

Alle lusinghe dell’indifferenze

Famiglie in vacanza dal mondo che affonda

Si sa, l’abbondanza fa l’anima sorda

Invece noi due

Abbiamo scelto il delirio e la grazia

Però tu fai in tempo a fuggire, ragazza

Si accomodi, prego, mai prima di lei

Il mare di Ostenda, acqua che inganna

Dietro la tenda il sole abbaglia

Voglio penombra vera e profonda

Come il tuo sguardo che mi domanda

Quanto manca al buio?

La risposta è nei miei occhi stanchi

Dove annegano gli incanti

Cieli infranti in cui tu non ti specchierai

Hier vragen ze waarom

Een mooie bloem zoals jij

Wil een beetje leven

Van mijn leven dat

Het is niet leven, maar

Drink en schrijf

Om een ​​uur langer te overleven

Om deze zomer pronkt met geur

Ik heb geen wandelingen om je aan te bieden

Ik heb nog een klein beetje bestaan ​​over

Verdwaald en vermist

Maak er geen poëzie van

De Oostendse zee, liggend water

Dat als je nat wordt, je zand wordt

Beter een kamer, je ochtendjas

Hangend aan de draad van bewusteloosheid

Het blijft hier nog steeds een beetje in mijn hoofd

Zolang je huid dat doet

Het is een toekomst die niet bestaat

Wat ik je moet geven

Als je wilt, echter

Dat zie je bij elke slok

Dat mijn ondeugd deugd is

Inkt is de manier

Om een ​​uur langer mee te gaan

Tot vleierij van onverschilligheid

Gezinnen op vakantie uit de zinkende wereld

Weet je, overvloed maakt de ziel doof

In plaats daarvan wij tweeën

We kozen voor delirium en gratie

Maar je hebt tijd om weg te rennen, meid

Ga alsjeblieft zitten, nooit voor haar

De Oostendse zee, water dat bedriegt

Achter het gordijn schijnt de zon

Ik wil echte en diepe schemering

Zoals je blik die me in twijfel trekt

Hoe lang tot het donker is?

Het antwoord staat in mijn vermoeide ogen

Waar de charmes verdrinken

Gebroken luchten waarin je jezelf niet zult weerspiegelen