Le fonti - Maler

Vieni stasera alle fonti e non ti scordare

Tutto il teatro del cuore, non dimenticare

Che passa solo una volta la luna dal grido grande

La madreperla che ride, l' argento che piange

Tu che credevi silenzio il segreto d’amore

Ascolta adesso la voglia di dire il suo nome

Scaldati al senso del fuoco che benedice il tuo vuoto

E non domandare.

In queste fonti pulite specchio la tenebra mia

Arrivo in fondo alla sete e lascio che sia

Vieni stasera alle fonti e porta il tuo mare

La trasparenza che accoglie il mio bene e il mio male

Se passa solo una volta la luna dal grido grande

Voglio assaggiarne il sorriso nel miele che splende

Io che credevo ammaestrato il mistero d’amore

Ora nel buio già cedo alla febbre che invade

Come una Sfinge il mio sangue e nell' abisso lo tinge

Lo fa tremare.

In queste fonti pulite specchio la tenebra mia

Arrivo in fondo alla sete e lascio che sia

Se passa solo una volta la luna sull’orizzonte

Le ruberemo il vestito nell’oro che accende

In queste fonti pulite specchio la tenebra mia

Kom vanavond naar de bronnen en vergeet het niet

Al het theater van het hart, vergeet niet

Dat de maan met een grote kreet maar één keer voorbijgaat

Het lachende paarlemoer, het huilende zilver

Jij die dacht dat het liefdesgeheim stilte was

Luister nu naar het verlangen om haar naam te zeggen

Warm op met het gevoel van vuur dat je leegte zegent

En vraag het niet.

In deze schone bronnen spiegel ik mijn duisternis

Ik kom op de bodem van mijn dorst en laat het zijn

Kom vanavond naar de bronnen en neem je zee mee

De transparantie die mijn goede en mijn slechte verwelkomt

Als de maan met een grote kreet maar één keer voorbijgaat

Ik wil zijn glimlach proeven in de glanzende honing

Ik die geloofde dat het mysterie van de liefde onderwees

Nu in het donker geef ik al toe aan de koorts die binnendringt

Als een sfinx verft mijn bloed het in de afgrond

Het doet hem beven.

In deze schone bronnen spiegel ik mijn duisternis

Ik kom op de bodem van mijn dorst en laat het zijn

Als de maan maar één keer over de horizon gaat

We zullen haar jurk stelen in het goud dat oplicht

In deze schone bronnen spiegel ik mijn duisternis