La perduta - Maler

Nel patio di Talita c'è il pozzo della serpe

Nel patio di Talita c'è un cane che non dorme

E voci nella pietra e lumi di fiammelle

E sull’acqua che scorre fantasmi di foschia

Nel patio di Talita ci sono quattro porte

E bambole di iuta tra i fiori della febbre

Nel patio di Talita, da un ramo d’ombra pende

Un’altalena vuota che dondola la sorte

Ora Talita sta sognando

Veste di bianco, ma non sposa me

È innamorata del suo mondo

Dicono di lei che sia

Perduta nella fiamma incantata

Di una lucerna cieca, cacciata via dalla realtà

Perduta, ma io che l’ho aspettata per tutta la mia vita

Vi dico che Talita è astuta

Nel patio c'è Talita, si pettina i capelli

Con lacrime d’ortica e ride di noi folli

Che accumuliamo specchi e ci bendiamo gli occhi

Per non vedere abissi, per annegarci altri

Lei bacia il buio sulla bocca

Beve la pioggia che la porterà

Dove la notte è una civetta

Dicono di lei

Perduta nella fiamma incantata

Di una lucerna cieca, cacciata via dalla realtà

Perduta, un dio l’ha imprigionata

In una fiaba inquieta

E mai più la risveglierà

Talita, io so che sei tornata

E tieni tra le dita le ali di una verità

Perduta, intanto l’alba brucia

La terra si è oscurata

E dicono di te «perduta»

Sullo stelo del giglio farà la tela il ragno

E chi va incontro al sogno nel sogno svanirà

In fila va cantando la folla senza volto

Intanto l’alba brucia, la terra è spaventata

Ma tutti dicono di lei perduta

E l’hanno vista disperdere al sole

Nere manciate di semi di neve

E l’hanno vista nei boschi allattare

Lupi venuti dai monti del Male

E l’hanno vista nel fiume annegare

Prima che il fiume annegasse le rive

E l’hanno vista dal nulla apparire

E l’hanno vista e non sanno vedere!

Perduta nella fiamma incantata

Di una lucerna cieca, cacciata via dalla realtà

Perduta, un dio l’ha imprigionata

In una fiaba inquieta

E mai più la risveglierà

Talita, io so che sei tornata

E tieni tra le dita le ali di una verità

Perduta, intanto l’alba brucia

La terra si è oscurata

Però qui dicono di lei…

In de patio van Talita is de bron van de slang

In Talita's patio is er een hond die niet slaapt

En stemmen in de steen en lichten van vlammen

En nevelspoken op het stromende water

Er zijn vier deuren in Talita's patio

En jute poppen tussen de koortsbloemen

In de patio van Talita hangt hij aan een tak in de schaduw

Een lege schommel die het lot zwaait

Nu droomt Talita

Hij draagt ​​wit, maar hij trouwt niet met mij

Ze is verliefd op haar wereld

Ze zeggen over haar dat ze is

Verloren in de betoverde vlam

Van een blinde lamp, verdreven van de werkelijkheid

Verloren, maar ik heb er mijn hele leven op gewacht

Ik zeg je dat Talita slim is

Talita is op het terras, ze kamt haar haar

Met brandneteltranen en lacht ons dwazen uit

Dat we spiegels verzamelen en onszelf blinddoeken

Om de afgrond niet te zien, om anderen te verdrinken

Ze kust het donker op de mond

Ze drinkt de regen die haar zal brengen

Waar de nacht een uil is

Ze zeggen over haar

Verloren in de betoverde vlam

Van een blinde lamp, verdreven van de werkelijkheid

Verloren, een god zette haar gevangen

In een onrustig sprookje

En hij zal haar nooit meer wakker maken

Talita, ik weet dat je terug bent

En houd de vleugels van een waarheid tussen je vingers

Verloren, terwijl de dageraad brandt

De aarde is verduisterd

En ze zeggen over jou "verloren"

De spin maakt het web op de stengel van de lelie

En wie de droom in een droom tegemoet gaat, zal verdwijnen

In de rij gaat de anonieme menigte zingend

Ondertussen brandt de dageraad, de aarde is bang

Maar iedereen zegt dat ze verdwaald is

En ze zagen het uiteenspatten in de zon

Zwarte handvol sneeuwzaden

En ze zagen haar in het bos borstvoeding geven

Wolven uit de bergen van het Kwaad

En ze zagen haar verdrinken in de rivier

Voordat de rivier de oevers verdronk

En ze zagen het uit het niets verschijnen

En ze hebben het gezien en ze weten niet hoe ze het moeten zien!

Verloren in de betoverde vlam

Van een blinde lamp, verdreven van de werkelijkheid

Verloren, een god zette haar gevangen

In een onrustig sprookje

En hij zal haar nooit meer wakker maken

Talita, ik weet dat je terug bent

En houd de vleugels van een waarheid tussen je vingers

Verloren, terwijl de dageraad brandt

De aarde is verduisterd

Maar hier zeggen ze over haar...