La strada che sai - Maler

Il fiume accende le sue luci a primavera

Cosa ci porta e chi lo sa quant'è sincera

Lo sa il mio corpo che s’innamora

In questa notte piena di luna

Lo sai tu, amore, che ti vesti di allegria

E indossi un fiore se vuoi dirmi che sei mia

E mi fai fiero e mi fai uomo

Un po' più vero nel tuo profumo

E il vino scende e fa di noi quel che ci piace

Di farci fare quando il cuore ha così sete

Ti guardo bere, suona l’orchestra

Ma c'è un paese a questa festa

E allora scivolo più in là dal tuo sorriso

Alla radura delle viole c'è un sentiero

Tu sai già l’ora, la riva, il posto

Dove se t’amo è di nascosto

Via dalle chiacchiere, la scia di lucciole

Poi gira all’albero dell' inquietudine

Ti aspetterò lungo la strada che sai

Ti aspetterò lungo la strada, verrai

E c'è da morderla così la prima mela

Giungere al torsolo, volerne ancora

Che non rimanga qui sulla bocca

Bugia degli altri, favola sciocca

Ma sulla pelle lampi carichi d’assedio

E i tuoi sonagli che tintinnano nel buio

Sulle tue labbra di rosaspina

C'è un’acqua fresca, sa di fortuna

Via dalle chiacchiere, la scia di lucciole

Poi chiedi all’angelo della vertigine

Ti aspetterò lungo la strada che sai

Ti aspetterò lungo la strada, verrai

De rivier doet zijn lichten aan in de lente

Wat het ons brengt en wie weet hoe oprecht het is

Het kent mijn lichaam dat verliefd wordt

Op deze nacht vol maan

Je weet het, liefje, dat je je in vreugde kleedt

En je draagt ​​een bloem als je me wilt vertellen dat je van mij bent

En je maakt me trots en je maakt me een man

Een beetje waarachtiger in je parfum

En de wijn daalt neer en doet met ons wat we willen

Om ons het te laten doen als het hart zo dorstig is

 Ik kijk hoe je drinkt, het orkest speelt

Maar er is een land op dit feest

En dan gleed ik verder weg van je glimlach

Er is een pad bij het opruimen van viooltjes

Je weet al de tijd, de kust, de plaats

Waar als ik van je hou, het verborgen is

Weg van het geklets, het spoor van vuurvliegjes

Draai je dan om naar de boom van rusteloosheid

Ik zal op je wachten langs het pad dat je kent

Ik wacht op je langs de weg, je komt wel

En de eerste appel moet zo gebeten worden

De kern bereiken, meer willen

Dat blijft hier niet op de mond

Leugen van anderen, stom sprookje

Maar op de huid bliksem geladen met belegering

En je rammelaars die rinkelen in het donker

Op je rozedoornlippen

Er is vers water, het smaakt naar geluk

Weg van het geklets, het spoor van vuurvliegjes

Vraag het dan aan de engel van duizeligheid

Ik zal op je wachten langs het pad dat je kent

Ik wacht op je langs de weg, je komt wel