Carmelita - Maler

Rovente di furia, di scompiglio

Caracollo senza appiglio

Tiro il collo al pappagallo

Che si beffa del mio piglio

E mi allungo come l’ombra

Della vampa malaguena

Piglio a pugni la mia pena

Ti dimentico così

Ma nascondo in un guscio di noce l' amore che ho Non ho pace non sono capace di pace, io no.

Carmelita, a che punto rubasti la vita

Carmelita, a che porto portasti la vita

Ululà.ululando a luci di lampare

Arrotando le mie lame

Lavo l' onta sopra l' onda

Resto a galla su un barile

E se il mare è un’acquaragia

Che fa buchi alla mia fame

Dopo l’acqua c'è una strada

Ti dimentico da lì.

Ma nascondo in un guscio di noce l’amore che ho Non ho pace non sono capace di pace io no Carmelita, a che punto rubasti la vita

Carmelita, a che gioco giocasti la vita.

(Grazie a Samanta per questo testo)

Roodgloeiend van woede, van verwarring

Caracollo zonder grip

Ik trek aan de nek van de papegaai

Dat maakt mijn houding belachelijk

En ik rek me uit als de schaduw

Van de Malaguena-vlam

Ik spreek mijn zin uit

Ik vergeet je zo

Maar ik verberg in een notendop de liefde die ik heb. Ik heb geen vrede, ik ben niet in staat tot vrede, dat ben ik niet.

Carmelita, op welk moment je je leven stal

Carmelita, naar welke haven ben je gegaan?

Huilend huilen naar de lichten van lampare

Mijn messen slijpen

Ik was de schaamte boven de golf

Ik blijf drijven op een ton

En als de zee terpentine is

Dat maakt gaten in mijn honger

Na het water is er een weg

Ik vergeet je vanaf daar.

Maar ik verberg in een notendop de liefde die ik heb. Ik heb geen vrede. Ik ben niet in staat tot vrede. Ik ben Carmelita niet. Op welk punt heb je je leven gestolen?

Carmelita, wat een spel speelde je met het leven.

(Met dank aan Samanta voor deze songtekst)