Arafta - Mabel Matiz

Kirlendim, kirlendim, yıkandım, kirlendim, kilitlendim

Soydum kendi derimi

Tırnak kontrollerini sevmedim hiç aslında

Şevkatten uzattım hep ellerimi

Yüzüme vuran güneş

Saçlarımı öpen rüzgâr

Siyahıma sarı çalan o yıldızlar

Sessiz bir kıyametin karnında kayboldular

Kaldır kapağı bak;

kimler can çekişiyor cennette

Kim çoktan ölmüş, kim diri kendi cehenneminde

Sustur bütün yerli yersiz havlayan köpekleri içinde

Bu karanlık sokaklar yalnız onların değil

Ik ben vies, ik ben vies, ik ben gewassen, ik ben vies, ik ben opgesloten

Ik heb mijn eigen huid gepeld

Ik hield nooit echt van nagelbediening

Ik stak altijd mijn handen uit uit medeleven

zon die mijn gezicht raakt

de wind kust mijn haar

Die sterren die geel spelen op mijn zwart

Verloren in de buik van een stille apocalyps

Verwijder omslaglook;

wie sterft er in de hemel?

Wie is er al dood, wie leeft in zijn eigen hel

Sluit alle inheemse blaffende honden binnen

Deze donkere straten zijn niet van hen alleen