The Three - La Guerre

Every record that I hear is a competition to be won

And I shouldn’t give a shit, these chords aren’t daring any one

But it’s a daring exposition, all the accomplishments i’m missing

And I’m done done done being subject to the hierarchy of song

And if here’s where I’m unwelcome, then let me be exiled

And if the South will not receive me, I’ll keep drifting to the East

Until the shores of Carolina force my footsteps to the sea

Among the channels I will finally be led steadily and blindly

By the three three three who will protect me

Spirit Grandmother Marie, who would play soundtracks on repeat

Who’d follow a tiny me through the hallways and the streets

Who had cancer stirring deep, only her body left to speak her words

And a puppy with webbed feet who’d always tower over me

A Newfoundland from Colorado with outstanding Pedigree

Stormy died in my mother’s eyes, closing sullenly to grieve that day

And a vision of the one i’d love, who would materialize

The very muse, my heart’s excuse to live a poet’s life

Whose words I could recite, whose body I could trace in night’s thick shade

Who would pull against the current, who could resurface from that sharpest wave

And I exist now as a fish now or a coral reef or seashell

Elke plaat die ik hoor is een wedstrijd die gewonnen moet worden

En het kan me geen reet schelen, deze akkoorden durven niemand

Maar het is een gedurfde expositie, alle prestaties die ik mis

En ik ben er klaar mee om onderworpen te zijn aan de hiërarchie van liedjes

En als ik hier niet welkom ben, laat me dan verbannen worden

En als het zuiden me niet wil ontvangen, blijf ik naar het oosten afdrijven

Totdat de oevers van Carolina mijn voetstappen naar de zee dwingen

Onder de kanalen zal ik eindelijk gestaag en blindelings worden geleid

Bij de drie drie drie die me zullen beschermen

Spirit Grootmoeder Marie, die soundtracks bij herhaling zou spelen

Die een kleine ik zou volgen door de gangen en de straten

Bij wie kanker diep roerde, bleef alleen haar lichaam over om haar woorden te spreken

En een puppy met zwemvliezen die altijd boven me uittorende

Een Newfoundland uit Colorado met een uitstekende pedigree

Stormy stierf in de ogen van mijn moeder, nors gesloten om die dag te rouwen

En een visioen van degene van wie ik zou houden, die zou uitkomen

De muze, het excuus van mijn hart om het leven van een dichter te leiden

Wiens woorden ik kon reciteren, wiens lichaam ik kon traceren in de donkere schaduw van de nacht

Wie zou tegen de stroom in trekken, wie zou uit die scherpste golf weer kunnen opduiken

En ik besta nu als een vis nu of een koraalrif of zeeschelp